Mijn Getuigenis

“Als ik 30 ben, dacht ik, dan zal ik mijn leven wel beteren.” Met 12 jaar mijn eerste sigaret, 14 jaar mijn eerste blowtje en met 15 jaar had ik al eens speed geprobeerd. In die tijd was ik een winkeldief en spijbelde vaak op school. Als ik op school was kreeg ik het met iedereen aan de stok. Het stempel “onhandelbaar” had ik al snel. Door een zelfgemaakte strijkerbom moest ik mijn halve hand missen.

Echt veel geleerd had ik niet want vanaf dat moment ging het steeds slechter op school en dwaalde ik meer af. Wiet op doktersrecept, parkzicht en houseparty’s waren mijn eerste levensbehoeften. XTC, cocaïne, drank, gokken en criminaliteit, niets was mij vreemd.

Toen ik daadwerkelijk ouder werd was het alleen maar erger geworden, ik ging wiet kweken en handelde in verdovende middelen. In plaats van serieus te worden, ging het alleen maar slechter met mij. En ik kreeg het stempel hyperactief erbij: de diagnose was ADHD. Ik slikte naast alle troep die ik gebruikte nu ook Ritalin pillen.

Op een gegeven moment gaf ik mijn laatste zekerheid op: Ik nam ontslag en verkocht mijn huis, om in Brazilië te gaan wonen. Ik leefde daar echt op het randje. Ik dacht de troep te kunnen ontvluchten, maar al snel leefde ik daar als de Rolling Stones: Sex, drugs en Rock & Roll.
Ik was regelmatig in gevaarlijke sloppenwijken te vinden en kende al snel de lokale drugsdealers bij naam.

En toch vind hier mijn eerste ontmoeting met Jezus Christus plaats: Weet je, hier in Nederland kijken de mensen je een beetje vreemd aan als je zegt dat je in God gelooft, in Brazilië is dat precies omgekeerd: daar kijken ze je raar aan als je zegt dat je niet in God gelooft. En zo kwam het dat ik voor het eerst de kerk van Jezus Christus binnenstapte.

Terug in Nederland, totaal berooid en redelijk gedesillusioneerd probeerde ik mezelf en mijn omgeving wijs te maken dat ik nu christen was. Alleen was ik een typische christen op papier. Ik was nog niks veranderd. Al woon je in een garage, dan ben je nog geen auto. En als je naar een kerk gaat dan ben je nog geen Christen. Ik begon weer te kweken en ging vrolijk verder met mijn praktijken.

Ilone kwam in mijn leven. Zij had haar hart wel al echt aan de Heer gegeven, maar zag op dat moment niet echt de perfecte man in mij.

Daar zat ik, thuis voor de buis op een zondagochtend. Ik zette de televisie aan en keek naar een dienst van de “Kom en Zie” gemeente in Rotterdam. “Kom” en “Zie”. Dat heb ik dus gedaan. Ik wist dat zij ‘s middags dienst hebben, en ik móest er heen. Ik werd er heen getrokken.

De preek was een verhaal rechtsreeks aan mij verteld. Ik voelde me zo klein. Tijdens de oproep voor bekering en gebed kon ik niet uit mijn stoel komen. Ook al wilde ik graag. Na de dienst ben ik naar de voorganger gelopen en hem alles verteld, dat de preek voor mij was en dat ik mijn hart aan Jezus wilde geven.

Toen werd ik zo aangeraakt door de liefde van Jezus Christus. Dat was zo’n mooi moment. Alsof je verliefd wordt. Ik voelde echt dat ik thuis was gekomen. Zo’n veilig en tevreden gevoel, super gewoon. Ik wilde het uitschreeuwen naar de hele wereld.

Vanaf dat moment werd echt zichtbaar wat God met mij wilde. Ik genas van de ADHD. Ik had geen behoefte meer aan drugs. Hop zomaar. Niet afkicken, geen bijwerkingen, niks. Maar ook liet hij mij zien dat een leven met Jezus het mooiste is wat er bestaat.

Die zelfde dag gebeurde er nog een wonder: Ilone kreeg een woord van God geopenbaard dat wij samen verder zouden gaan, en zo komen we weer bij elkaar. Tegelijk hebben we ons laten dopen in de Oude Maas. En dat is het moment dat de oude Raymond wegdrijft en die nieuwe ik geboren wordt.

Ik ben nu één met Christus, een nieuwe schepping. Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.
Jezus is mijn redder, mijn verlosser, voor mijn zonde gestorven aan het kruis. Ik kan nu alles in Christus die mij kracht geeft. Hij is de leidraad in mijn leven en ik kan me geen leven voorstellen zonder mijn enige echte levende God.

Ik ben Alieke en ik ben 16 jaar. Ik zit nu in VWO4. Sinds september 2007 heb ik constant hoofdpijn, er is geen moment geweest dat het weg was. De hoofdpijn is heel lastig, omdat hele simpele dingen heel vervelend worden. Gewoon vrolijk zijn ging niet meer, huiswerk afhebben lukt vaak gewoon niet met hoofdpijn. Ook dingen als traplopen zijn een ramp, omdat de hoofdpijn daar veel erger van wordt. Als ik boven kom moet ik vaak even stil staan voordat ik weer verder kan lopen. Het lastige is dat er eigenlijk geen oorzaak aan te wijzen is. Vriendinnen op school geloofden me niet en vonden het maar een slap smoesje als ik mijn huiswerk niet afhad door de hoofdpijn. Ik ben de tel kwijt van hoe vaak ik naar de dokter geweest ben, maar dat hielp eigenlijk nooit.

Ik ben christelijk opgevoed en mijn enige hoop was dan ook God. Ik heb een Youth Alpha cursus gedaan, en tijdens het weekend over de Heilige Geest, moest alles eruit. Ik begon te huilen en kon niet vertellen wat er precies was, omdat het veel te veel was. Een leiding van Youth Alpha vroeg of ik samen met haar wilde bidden. Omdat ik niet kon aangeven wat er precies was, ging ze maar gewoon bidden en ze noemde precies elk puntje waar ik mee zat, zonder dat ik haar ooit vertelt had waar ik echt mee zat! Echt super gaaf!

Ik bleef heel veel bidden om genezing en op een avond toen ik weer gebeden had, deed ik mijn bijbel willekeurig ergens open. Toen stond daar ineens: Weet dat ik je zal genezen. (Jeremia 30:17). Duidelijker kan niet! Toen wist ik echt dat Hij me zal genezen en daar bleef ik aan vast houden.
Ondertussen schommelde mijn hoofdpijn constant van heel erg tot amper voelbaar, maar het zat er gewoon steeds. Het was heel moeilijk omdat het op school steeds lastig was met vriendinnen die me niet meer zo mochten vanwege de hoofdpijn en de hoofdpijn zelf maakte mij ook niet vrolijker. Het vervelende is dat de hoofdpijn vaak erger wordt als ik niet blij ben, en van erge hoofdpijn wordt je ook niet blij waardoor de hoofdpijn weer erger wordt.

Afgelopen zomervakantie ben ik met de HGJB op kamp geweest, dat was echt super gaaf! Hele goede gesprekken en Bijbelstudies gehad, en na het kamp ook nog veel bijbel gelezen. Na die tijd ging het weer minder en werd steeds minder vrolijk en t ging eigenlijk gewoon super slecht. De afgelopen weken werd ik langzaam en met veel schommelingen weer wat vrolijker.

Zaterdag 3 januari hadden we een avond van club van de kerk. Er was een spreker uitgenodigd. Het ging onder andere over je leven aan Jezus geven. Het was echt super gaaf dat er zo veel waren die hun leven aan Hem wilden geven! Er werd voor hen gebeden en toen gingen we even wat drinken. Daarna werd er gevraagd of een aantal mensen die hun leven gegeven hadden iets wilden vertellen over hoe ze zich voelden. Het was echt super gaaf om die getuigenissen te horen! Daarna zei de spreker dat wie er meer van de Heilige Geest wilde naar voren mocht komen. Ik ben toen ook opgestaan. Er werd voor me gebeden, en ik voelde dat ik naar achter ging, net alsof ik ging vallen. Ik probeerde te blijven staan, maar degene die voor mij bad zei dat ik me gewoon moest laten gaan en dat hij me vast zou houden. Ik ben toen stijl achterover gevallen en kwam heel zacht op de grond terecht! Normaal gesproken kan dat gewoon niet, je valt sowieso niet zomaar achterover, en als je dan valt vang je jezelf altijd op, terwijl ik gewoon recht bleef! En als je valt kom je normaal hard neer, maar ik ging heel rustig achterover en kwam zacht terecht zonder dat ik heel stevig vastgehouden werd! Ik voelde een enorme vrede en rust, terwijl ik de maanden daarvoor eigenlijk nooit echt rust had en ook niet echt vrolijk was. Echt zo gaaf! Het is nu al meer dan anderhalve week later en ik zit nog steeds te stuiteren van blijdschap! Ik ben de afgelopen week super vrolijk geweest en heb onderweg van school naar huis bijna elke keer heerlijk zitten zingen en God geprezen voor Zijn geweldige grootheid!

Mijn hoofdpijn is de afgelopen week duidelijk veel minder erg geworden en ik weet dat Hij mij zál genezen! Het leven is zo veel leuker als je blij ben en voor je Schepper kan zingen en vrolijk mag zijn in Hem! God is GREAT!!!

Mijn naam is Annemarie en ik ben 19 jaar. Ik heb 5 maanden terug de belangrijkste maar ook mooiste beslissing in mijn leven mogen nemen, namelijk de keuze voor God. Aangezien het op dat moment geen gemakkelijke keuze was heb ik toen alles van mij afgeschreven waar uiteindelijk onderstaand getuigenis uit voort is gekomen. Ik hoorde via-via van MijnGetuigenis.nl en ik vind het zo goed dat andere mensen kunnen lezen wat een grote dingen God in een mensen leven doet en hoe Hij iemand’s leven totaal op z’n kop kan zetten! Dat is precies de reden dat ik deze getuigenis nu graag aan mensen laat lezen.

Al een poosje liep het niet lekker in mijn relatie met mijn (ondertussen) ex. We leefde langs elkaar heen en we probeerden toch krampachtig onze levens als 1 met elkaar te houden. Al lange tijd ging ik niet meer met plezier naar hem toe. Er over praten deden we nooit, want het leek als of we de interesse in elkaar kwijt waren geraakt. Het ergste was nog dat hij bijna niets meer met het geloof te maken wilde hebben. Hij discussieerde veel met mensen op fora over vragen die er naar mijns inziens zo weinig toe doen zoals bijv. hoe oud de aarde nu precies is enz. Ik merkte dat hij in een negatief spiraal zakte, en ik zakte mee. Naar de kerk wilde hij niet meer, en ook ik bleef dan liever thuis om de ruzies te vermijden. Ik mocht namelijk niet alleen naar de kerk van hem omdat we anders nog verder uit elkaar zouden groeien. We gingen of samen naar de kerk, of we bleven samen thuis. Aangezien hij niet naar de kerk wilde, bleven we dus thuis.

Bidden deden wij al maanden niet meer met elkaar en samen uit de bijbel lezen deden we vanaf het begin van onze relatie al zeldzaam. Zo hebben we maanden voort gesukkeld, ruzie na ruzie. Plotseling kwam daar verandering in. We begonnen weer met elkaar te praten, we beloofde elkaar beterschap en ik begon weer hoop te krijgen. Maar verbetering bleef weg en op een avond zag ik het niet meer zitten. Ik lag op bed en kon niet meer stoppen met huilen. Ik bad tot God of Hij Zijn hulp wilde geven in de relatie, want uitmaken wilde ik het absoluut niet. En God verhoorde! Hij gaf mij een tekst uit Matteës: “Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn en ik zal u rust geven”. Op het moment dat de tekst in mijn gedachte kwam kreeg ik rust en ik gaf alles over in Gods hand.

De volgende morgen stond ik weer op met nog steeds die zelfde tekst in mijn hoofd. Ik stuurde de tekst naar een vriend, die van de situatie af wist, en vertelde hem dat ik weer meer hoop had en rust had gevonden. Ik ging naar mijn werk, en voelde me prima. Ik had er het volste vertrouwen in dat het helemaal oké zou worden in onze relatie. Uit mijn werk zou ik meteen door gaan naar mijn vriend en toen ik voor de deur stond, op het punt om naar binnen te gaan, overviel mij een vreemd gevoel. Weer de tegenzin, ik wilde niet naar binnen! Voordat ik naar binnen stapte bad ik tot God: “HERE, geef mij de juiste woorden!” Waarvoor ik de woorden nodig had wist in niet eens precies, maar ik voelde dat er gepraat moest worden.

Eenmaal binnen voelde ik me een huichelaar. Ik kuste hem, zonder liefde. Ik omhelsde hem, zonder dat ik voelde dat ik van hem hield. We gingen naar mijn ouders, en daar zei ik dat ik de volgende dag graag naar een praise avond wilde gaan. Ook dit viel verkeerd bij hem, en dat terwijl ik sussend tegen hem zei dat ik hem nog niet eens mee vroeg. Bizar. Op dat moment ging er een knop om. Ik kreeg een bepaalde rust over mij heen waar ik nu nog steeds verbaasd over ben en ik voelde op dat moment heel zeker: zo wil ik niet met hem verder. Ik sprak hem tegen, ik wilde wel naar de praise avond. Ik zei hem dat hij mij daar vrij in moest laten. Hij werd boos en vroeg of ik hem naar huis wilde brengen omdat hij zo niet een hele avond met mij samen wilde zijn.

Normaal zou ik meteen gas terug hebben genomen, en zou ik alles goed praten, de ruzie bijleggen, zonder dat het goed uitgesproken werd. Maar ik kon het niet. Ik stapte op en pakte mijn autosleutels. Onderweg naar huis zeiden we bijna niets en toen we eenmaal voor zijn deur stonden barste hij los tegen mij. Het deed me niets, ik had nog steeds die onbekende rust over mij heen. Toen hij uitgeraasd was, ik heb geen flauw idee meer wat hij allemaal heeft gezegd, gaf God mij de woorden waar ik eerder die middag om gebeden had. Ik begon te praten, duidelijk uit te leggen wat mij dwars zat in onze relatie, en het leek alsof ik het zelf niet was die praatte! Ik had ineens alles zo helder voor mezelf dat ik op het moment dat ik aan het praten was bijna tranen in mijn ogen kreeg zo duidelijk besefte ik dat God mij steunde en mij die woorden gaf. Ik voelde dat Hij achter mijn keuze stond. Toen ik alles verteld had, hebben wij met wederzijdse ouders erbij verder gepraat en hebben we definitief een punt achter de relatie gezet.

Het is wonderlijk hoe Gods leiding zichtbaar is, ook in de dagen daarna! Ik bleef de onbekende, heerlijke rust in mij voelen. Meteen de volgende dag ben ik meegegaan naar de bewuste praise avond en ik heb daar met blijdschap in mijn hart mijn Maker kunnen aanbidden!

Tot de dag van vandaag voel ik Gods leiding in mijn leven omdat ik mijn leven aan Hem toevertrouwd heb. Elke dag leer ik meer kennen van mijn Vader. Ik voel dat ik er zo vol van ben dat ik mijn mond niet meer kan houden tegen andere mensen. Ik zou iedereen willen vertellen hoe groot en goed onze God is! Hoe heerlijk Zijn liefde is! Daarom heb ik dit verhaal van mij afgeschreven. Of iemand het ooit zal lezen weet ik niet.

Ik hoop dat God mij wilt gebruiken in deze wereld om naar de mensen om mij heen de liefde van de Drie-enig God uit te stralen! Ik heb nog een lange weg te gaan, maar God is naast mij en Hij steunt mij in mijn leerproces. God is Zijn werk begonnen in mij, en ik mag geloven dat Hij zijn werk ook zeker af zal maken!

Annemarie