Mijn Getuigenis

Hallo, mijn naam is Jurgen Hofmann. Ik ben op 28 augustus 1974 geboren. Op 14 augustus 1997 ben ik getrouwd en mijn vrouw en ik hebben drie lieve kinderen gekregen.

Ik ben niet opgevoed met geloof, maar ik moet er bij vertellen dat er heel wat regels gehanteerd werden die regelrecht uit de Bijbel kwamen. Net als iedereen dacht ik wel eens na over het bovennatuurlijke, maar veel verder dan mijn eigen voorstellingen kwam ik niet.
Mijn ouders waren er altijd voor me, ik had dan ook nooit het gevoel dat ik iets zou missen of zo.

God aan het werk

Zo rond mijn zestiende ging ik werken bij een bakker. Ik kwam er al vrij vlot achter dat hij een christen was. Hij geloofde in God en in Jezus en in een of andere Geest…. huh? Nou ja, dat moest hij dan maar weten. Ik had geen schijnwereld nodig.

Uiteraard praatten we veel met elkaar, dat krijg je als je alleen met je baas werkt. Ik vertelde hem over mijn geweldige weekenden en, eerlijk is eerlijk, ik luisterde naar zijn belevingen. Hij vertelde me dan wel eens wat hij gehoord had in de kerk of wat hij gelezen had in de Bijbel.
Ik kreeg al snel respect voor hem. Hij was eerlijk en zeker niet saai. Hij kwam gewoon uit waar hij voor stond en dat vond ik bijzonder.
Uiteindelijk ontdekte ik dat de ‘schijnwereld’ van mijn baas toch minder ‘schijn’ was dan ik dacht….

Wat zegt Gods Woord?

De gesprekken gingen dieper. Dat kwam ook omdat ik mezelf al een tijdje afvroeg hoe de aarde was ontstaan. De evolutietheorie? Nee, die was, zo had ik inmiddels wel door, achterhaald. Was er misschien dan toch een God?

Ik stelde mijn baas op de proef. Ik vertelde hem, dat als hij kon bewijzen dat de Bijbel echt zou zijn, ik wel wilde gaan geloven… Dat kon hij toch niet, dus dat kon ik met een gerust hart zeggen.

Maar tot mijn verbazing ging hij op deze uitdaging in. Een tijdje later kwam ik op mijn werk en zou ik gelijk aan de slag gaan. Mijn baas herinnerde me echter aan de uitdaging en vroeg of ik de artikelen, die op de tafel in de keuken lagen, wilde lezen. Nou ja, dat deed ik dan maar. Het bleken geschiedenisboeken te zijn en het ging over het Joodse volk.
Toen ik klaar was bracht hij een Bijbel en daaruit moest ik bepaalde stukken lezen. Wat bleek?! De stukken die ik in de geschiedenisboeken had gelezen waren voorspeld door de Bijbel.
Langzamerhand begon het toch wel te wringen bij me. Stel dat God bestaat en Hij mij gemaakt heeft. Stel dat het dan ook waar is dat er een oordeel komt, wat gebeurt er dan met mij?

Perfectie

Na een periode van veel lezen en verhitte discussies, waarbij andere geloven zeker niet vermeden werden, wist ik het zeker: de God van de Bijbel heeft de wereld gemaakt en wij hebben er een zooitje van gemaakt. Die God is perfect, zonder fouten, almachtig en hoog verheven boven Zijn maaksel.
Eens was de mens ook in perfecte staat, zonder fouten, maar dat is al lang geleden. Niemand van ons – en zeker ik niet – zou in de buurt kunnen komen van die God. We zouden nog geen seconde kunnen leven in de buurt van Hem. Want als Hij licht is dan zijn wij duister. En de duisternis moet wijken voor het licht! En als we dan voor eeuwig door zouden leven, dan zou dat zeker niet bij Hem kunnen! Dat ging me dus niet in de koude kleren zitten.

Uiteindelijk heb ik God gevraagd om me alles te vergeven wat ik ooit had misdaan. Ik wist dat dat mogelijk was, omdat Jezus voor mij dood gegaan was. De dood – en dan niet de gewone dood, maar de dood in de zin van ‘voor eeuwig leven zonder God op een plek waar geen enkel goeds is’ – had ik overduidelijk verdiend. Ik was niet goed genoeg om voor eeuwig bij God te leven. Mijn eeuwigheid zou ik doorbrengen bij alles en iedereen die niet bij God zouden kunnen komen.

Gods oordeel

Op een dag zal God rechtspreken over iedereen! Dan wordt er een scheiding aangebracht tussen hen die bij Hem horen en hen die dat niet wilden. Daarna zal er een nieuwe hemel en aarde komen waar alleen nog maar goed gedaan wordt. Dat betekent dus simpelweg dat al het goede dan bij God zal zijn. Maar dat betekent ook dat alles wat slecht is en niet voldaan heeft aan Gods criteria verbannen zal worden naar een verzamelplaats, die wij ook wel de hel noemen.

Jezus is vanuit de hemel gekomen en als mens op aarde geboren om dat vreselijke lot voor de mens te dragen. Hij was de Enige die dat kon. Hij was zonder zonden oftewel Hij was perfect. Hij had die straf Zelf dus niet verdiend en was vrij om het over te nemen. Jezus stierf een vreselijke dood en bleef drie dagen in het graf.
Hij nam de schuld van mijn fouten op Zich en liet Zich er vrijwillig voor martelen en doden. Zo nam Jezus al mijn schuld mee het graf in. Daar waar ik zou eindigen, zat Hij in mijn plaats!
Na drie dagen is Hij opgestaan uit de dood en heeft er zo voor gezorgd dat de dood niet meer het laatste woord heeft.

Een nieuwe start

Ik mocht dus opnieuw beginnen! Met een schone lei kon ik mijn leven gaan leven, wetende dat als het weer eens mis zou gaan ik altijd mijn schuld kon belijden. Mijn schuld zou nooit meer tussen God en mij in staan, want als ik het belijd zal Hij het me vergeven door te kijken naar wat Jezus voor me gedaan heeft.

God ging met mij aan het werk. Zo begon ik stukje bij beetje te veranderen. Later las ik in de Bijbel dat God ons graag van binnenuit verandert zodat we meer op Hem gaan lijken.
Hij vertelt ook dat Zijn Geest graag in ons wil komen wonen. We noemen die Geest de “Heilige Geest”. De Heilige Geest is er niet zomaar voor de lol, maar wil je helpen in alle situaties. Hij geeft je kracht en troost als het nodig is. Hij is het ook die je helpt om het goede te doen.

Op 1 oktober 1995 heb ik mij laten dopen. Mijn leven is compleet veranderd. Mijn leven is werkelijk 100% geworden, omdat ik weet dat ik straks voor eeuwig mag leven bij God. Ik leef niet langer in angst en onzekerheid over deze dingen en dat deed ik voor die tijd wel.
Ik ben blij dat God mij de kans heeft gegeven om bij Hem te mogen horen. Het gaat zelfs zover dat God mij nu Zijn kind noemt!

Jurgen heeft ook een eigen website: www.apologeet.nl

Hoe het begon

Het was 27 oktober 1980 in het Ikazia Ziekenhuis te Rotterdam. Op deze dag werd de wereld een klein mannetje van 51 cm en 3220 gram rijker. Rijker… ja, dat kan ik nu zeggen, maar tot 1999 zag ik dat eigenlijk totaal niet zo.
Ik was een jongen die depressief was en geen toekomstperspectief meer had. Dit was ik, niet echt rijk toch? Eén hoopje ellende was ik. Niets in mij zag het dan ook nog zitten met de puinhoop die ik er ook zelf van gemaakt had.

Kanker

Het werd nog erger! Ik ontdekte dat ik kanker had, een ziekte die zich in snel tempo in mijn hele lichaam uitzaaide. Overal voelde ik gezwellen. Opeens had ik ook nog de dood voor ogen. Een eenzame strijd, waarvan niemand wist (zelfs mijn ouders niet).

Het was een groot geheim wat ik jaren voor me heb gehouden, zolang mijn lichaam dit toeliet. Tot maart 1999. Mijn lichaam takelde af en ik begon verschrikkelijke pijnen te krijgen in mijn buik. Zou ik er maar een eind aan maken, dacht ik vaak.
Ik heb toch maar mijn Havo weer opgepakt via het volwassenenonderwijs en dit letterlijk met pijn en moeite gehaald. Daarna ben ik ook nog gaan werken. Totdat mijn lichaam ermee stopte. Op aandringen van mijn moeder ben ik toch maar naar het ziekenhuis gegaan om daar uiteindelijk – ja, die kans was groot – wellicht niet meer uit te komen. Ik was bang, zo ontzettend bang voor de dood.

Het einde?

In het ziekenhuis aangekomen moest ik mijn geheim, wat ik zeker 2 jaar voor me had gehouden, vertellen. De diagnose was snel gesteld: zaadbalkanker fase 3, 40% overlevingskansen. Direct daarna werd ik geopereerd en startten de artsen met chemokuren in de Daniel den Hoed Kliniek.

Om in leven te blijven moest ik vechten en ik was angstig. Ik voelde de dood dichterbij komen. Is dit het einde, dacht ik vaak? Al vechtend in het ziekenhuis, op een moment dat ik helemaal alleen was, ontmoette ik God. Niet wetend en gelovend dat Hij bestond en dat je Hem kon ontmoeten. Een wonderlijke ontmoeting kan ik je zeggen, die ik amper onder woorden kan brengen. Ik hoorde een zachte, lieve stem die me persoonlijk aansprak en ik voelde één bonk rust en vrede.

God vroeg me letterlijk of Hij me door dit alles heen mocht dragen en ik stemde ermee in. Ik dacht: “Oké, God, doe maar. Het voelt te goed en volgens mij bestaat U echt. U wilt mij echt dragen!”.
Vanaf dat moment werd alles anders. Er kwam rust over me heen en ik was niet bang meer voor de dood. Erg onwerkelijk eigenlijk. Zelfs de psychiater in het ziekenhuis snapte er niks van en stopte met de behandelgesprekken. Hij geloofde me niet, toen ik zei dat ik nergens meer mee zat. God Zelf namelijk droeg me vanaf dat moment! Zo voelde het ook echt.

Revalidatie

Na mijn ziekenhuisperiode (15 kilo afgevallen, kaal, me voortbewegend in een rolstoel en doodmoe) moest ik de weg terug naar de maatschappij inslaan. Vijf jaar lang – met vallen en opstaan – duurde dit proces van revalideren. Thuiszitten met een Wajong -en bijstandsuitkering, niet naar school kunnen gaan, geen energie hebben, een stempel op je hoofd: “arbeidsgehandicapt”. Het voelde niet altijd meer als ‘gedragen zijn door’, maar achteraf zie ik wel dat God er altijd was en voor me zorgde.

Mijn lichaam herstelde en genas heel langzaam. Ik kwam weer langzaam onder de mensen (ja, met een uitkering sta je echt buiten de samenleving). Ik ging weer werken (eerst halve dagen, daarna hele). Ik ging een vak leren (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) en studeerde af in 2008. In 2010 mocht ik mijn laatste controle hebben in de Daniel den Hoed Kliniek.

Jouw zoektocht

Ik heb je iets verteld over de weg die ik ben gegaan en nog steeds ga. Een weg van lijden, vechten, overwinnen. Een weg waarin ik zocht en vond!
Het lijden hoort helaas bij het leven, evenals het zoeken. Veel mensen stillen hun pijn en verdriet met jaren in therapie zitten, pillen slikken, aan zelfmeditatie doen, vluchten in computergames, alcohol, drugs, je werk, noem het maar op. Het is nooit een blijvende oplossing.

Iedereen gelooft wel dat er “iets” is: een God of een hogere macht. Best wel vaag eigenlijk. God dacht dit bij Zichzelf ook. Daarom liet en laat Hij Zichzelf zien!
Hij zond Zijn Zoon Jezus, zodat we door Hem God kunnen leren kennen. Jezus zegt Zelf je Vriend te willen zijn! Niet iets vaags, maar juist heel persoonlijk. Jezus offerde ooit Zichzelf uit liefde voor ons helemaal op. Hij gaf alles wat Hij had. Zelfs Zijn leven had Hij er voor over. Alles gaf Hij, om maar te laten zien Wie God is en voor ons wil zijn!

“De hemelse TomTom”

Je kunt Jezus ook wel ‘vergelijken’ met een TomTom. Een Hulpmiddel bij de zoektocht naar God. Iemand Die bij je wil zijn en je wil helpen en ondersteunen op de weg die je gaat. Hetzij met ziekte, kanker, afwijzing, eenzaamheid en teleurstellingen.
Gebruik deze TomTom als je de weg kwijt bent en op zoek bent naar God! Ontmoet Jezus! Hij is DE WEG en de WAARHEID, door Hem kom je pas tot LEVEN!

Arthur heeft ook een eigen weblog: ikzoekdeweg.blogspot.com

Mijn naam is Priscilla Straat, geboren in januari 1990. Ik woon samen met mijn ouders, broertje (1992) en zusje (2006) in Veendam. Al van jongs af aan ben ik met het geloof opgegroeid. Hier ben ik mijn ouders erg dankbaar voor.

Bijzondere ervaringen met God

Toen ik 3 jaar oud was ben ik samen met mijn ouders en familie naar Centerparcs geweest. In het zwembad bij de douches is mijn vader mij uit het oog verloren. Helemaal in paniek. Gelukkig hebben ze mij gevonden. Ik zat onder water. Ik heb God gezien. Ik ben nu 20 jaar en als ik eraan denk zie ik de beelden weer voor me. Ik zag een man (Jezus) die met een lieve stem tegen mij zei kom maar! Twee wijd geopende armen stonden klaar. Ik deed mijn hand die kant op en ineens stond ik op het randje van het zwembad. Het eerste wat ik tegen mijn vader heb gezegd is: ik heb Jezus gezien. Eigenlijk heb ik sindsdien nooit getwijfeld aan het bestaan van God.

In oktober 2001 was EO-Ronduit in Veendam bij een praise-avond! Op die avond heb ik God voor het eerst bewust in mijn leven gevoeld. Ik werd helemaal warm en begon zomaar te huilen. Ik heb mijn leven toen aan Jezus gegeven.

Op 7 november 2004 ben ik in Veendam bij de Baptistengemeente door dominee Anne de Vries gedoopt. Ik wilde mij laten dopen, omdat ik Jezus wilde volgen door het watergraf heen. Ik besefte heel goed dat de doop je geen gelovige maakt, het laat juist zien dat je gelooft. De doop redt mij niet voor het eeuwige leven. Ik ben gered door de genade en het geloof in Christus.

Genezing

In maart 2006 kreeg ik last van hoofdpijn. Elke dag, elk uur hoofdpijn… het is verschrikkelijk. In juni heb ik verschillende onderzoeken in het ziekenhuis gehad, maar hier is niets uitgekomen. Op jonge leeftijd (16 jaar) ben ik aan de medicatie gezet. Beginnend met 10 mg, eindigde ik in september 2008 bij 75 mg. In de tijd van de medicatie heb ik wekelijks bij de fysiotherapie gelopen, maar mijn hoofdpijn bleef. In september 2008 ben ik weer gaan afbouwen met medicatie. Ik wilde niet langer meer aan die troep.

1 Juni 2009 was er een genezingsdienst bij Opwekking in Biddinghuizen. Ik ben naar voor gelopen en heb gevraagd of ze voor mij wilden bidden. Ze hebben voor mij gebeden. Tijdens het bidden voelde ik me wel 10 kg lichter worden. Het was een bijzondere ervaring. De mensen die voor mij gebeden hebben eindigden met de zin `Priscilla, jij zult deze hoofdpijn niet meer hebben. God heeft jou genezen.` We zijn nu een jaar verder en ik heb niet weer de hoofdpijn gehad zoals ik het ooit gehad heb. Elk mens heeft wel eens hoofdpijn maar ik geloof dat God mij heeft genezen en inderdaad het zinnetje waar ze mee eindigde ‘’jij zult deze hoofdpijn niet weer krijgen klopt helemaal! God is zo bijzonder, zo groot en zo machtig

Ik wil graag 1 tekst die mij aanspreekt aan jullie meegeven. Dit staat in psalm 150:2
Loof Hem om zijn krachtige daden, loof Hem om zijn oneindige grootheid.
Amen