Mijn Getuigenis

“Als ik 30 ben, dacht ik, dan zal ik mijn leven wel beteren.” Met 12 jaar mijn eerste sigaret, 14 jaar mijn eerste blowtje en met 15 jaar had ik al eens speed geprobeerd. In die tijd was ik een winkeldief en spijbelde vaak op school. Als ik op school was kreeg ik het met iedereen aan de stok. Het stempel “onhandelbaar” had ik al snel. Door een zelfgemaakte strijkerbom moest ik mijn halve hand missen.

Echt veel geleerd had ik niet want vanaf dat moment ging het steeds slechter op school en dwaalde ik meer af. Wiet op doktersrecept, parkzicht en houseparty’s waren mijn eerste levensbehoeften. XTC, cocaïne, drank, gokken en criminaliteit, niets was mij vreemd.

Toen ik daadwerkelijk ouder werd was het alleen maar erger geworden, ik ging wiet kweken en handelde in verdovende middelen. In plaats van serieus te worden, ging het alleen maar slechter met mij. En ik kreeg het stempel hyperactief erbij: de diagnose was ADHD. Ik slikte naast alle troep die ik gebruikte nu ook Ritalin pillen.

Op een gegeven moment gaf ik mijn laatste zekerheid op: Ik nam ontslag en verkocht mijn huis, om in Brazilië te gaan wonen. Ik leefde daar echt op het randje. Ik dacht de troep te kunnen ontvluchten, maar al snel leefde ik daar als de Rolling Stones: Sex, drugs en Rock & Roll.
Ik was regelmatig in gevaarlijke sloppenwijken te vinden en kende al snel de lokale drugsdealers bij naam.

En toch vind hier mijn eerste ontmoeting met Jezus Christus plaats: Weet je, hier in Nederland kijken de mensen je een beetje vreemd aan als je zegt dat je in God gelooft, in Brazilië is dat precies omgekeerd: daar kijken ze je raar aan als je zegt dat je niet in God gelooft. En zo kwam het dat ik voor het eerst de kerk van Jezus Christus binnenstapte.

Terug in Nederland, totaal berooid en redelijk gedesillusioneerd probeerde ik mezelf en mijn omgeving wijs te maken dat ik nu christen was. Alleen was ik een typische christen op papier. Ik was nog niks veranderd. Al woon je in een garage, dan ben je nog geen auto. En als je naar een kerk gaat dan ben je nog geen Christen. Ik begon weer te kweken en ging vrolijk verder met mijn praktijken.

Ilone kwam in mijn leven. Zij had haar hart wel al echt aan de Heer gegeven, maar zag op dat moment niet echt de perfecte man in mij.

Daar zat ik, thuis voor de buis op een zondagochtend. Ik zette de televisie aan en keek naar een dienst van de “Kom en Zie” gemeente in Rotterdam. “Kom” en “Zie”. Dat heb ik dus gedaan. Ik wist dat zij ‘s middags dienst hebben, en ik móest er heen. Ik werd er heen getrokken.

De preek was een verhaal rechtsreeks aan mij verteld. Ik voelde me zo klein. Tijdens de oproep voor bekering en gebed kon ik niet uit mijn stoel komen. Ook al wilde ik graag. Na de dienst ben ik naar de voorganger gelopen en hem alles verteld, dat de preek voor mij was en dat ik mijn hart aan Jezus wilde geven.

Toen werd ik zo aangeraakt door de liefde van Jezus Christus. Dat was zo’n mooi moment. Alsof je verliefd wordt. Ik voelde echt dat ik thuis was gekomen. Zo’n veilig en tevreden gevoel, super gewoon. Ik wilde het uitschreeuwen naar de hele wereld.

Vanaf dat moment werd echt zichtbaar wat God met mij wilde. Ik genas van de ADHD. Ik had geen behoefte meer aan drugs. Hop zomaar. Niet afkicken, geen bijwerkingen, niks. Maar ook liet hij mij zien dat een leven met Jezus het mooiste is wat er bestaat.

Die zelfde dag gebeurde er nog een wonder: Ilone kreeg een woord van God geopenbaard dat wij samen verder zouden gaan, en zo komen we weer bij elkaar. Tegelijk hebben we ons laten dopen in de Oude Maas. En dat is het moment dat de oude Raymond wegdrijft en die nieuwe ik geboren wordt.

Ik ben nu één met Christus, een nieuwe schepping. Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.
Jezus is mijn redder, mijn verlosser, voor mijn zonde gestorven aan het kruis. Ik kan nu alles in Christus die mij kracht geeft. Hij is de leidraad in mijn leven en ik kan me geen leven voorstellen zonder mijn enige echte levende God.