Mijn Getuigenis

Hoe het begon

Het was 27 oktober 1980 in het Ikazia Ziekenhuis te Rotterdam. Op deze dag werd de wereld een klein mannetje van 51 cm en 3220 gram rijker. Rijker… ja, dat kan ik nu zeggen, maar tot 1999 zag ik dat eigenlijk totaal niet zo.
Ik was een jongen die depressief was en geen toekomstperspectief meer had. Dit was ik, niet echt rijk toch? Eén hoopje ellende was ik. Niets in mij zag het dan ook nog zitten met de puinhoop die ik er ook zelf van gemaakt had.

Kanker

Het werd nog erger! Ik ontdekte dat ik kanker had, een ziekte die zich in snel tempo in mijn hele lichaam uitzaaide. Overal voelde ik gezwellen. Opeens had ik ook nog de dood voor ogen. Een eenzame strijd, waarvan niemand wist (zelfs mijn ouders niet).

Het was een groot geheim wat ik jaren voor me heb gehouden, zolang mijn lichaam dit toeliet. Tot maart 1999. Mijn lichaam takelde af en ik begon verschrikkelijke pijnen te krijgen in mijn buik. Zou ik er maar een eind aan maken, dacht ik vaak.
Ik heb toch maar mijn Havo weer opgepakt via het volwassenenonderwijs en dit letterlijk met pijn en moeite gehaald. Daarna ben ik ook nog gaan werken. Totdat mijn lichaam ermee stopte. Op aandringen van mijn moeder ben ik toch maar naar het ziekenhuis gegaan om daar uiteindelijk – ja, die kans was groot – wellicht niet meer uit te komen. Ik was bang, zo ontzettend bang voor de dood.

Het einde?

In het ziekenhuis aangekomen moest ik mijn geheim, wat ik zeker 2 jaar voor me had gehouden, vertellen. De diagnose was snel gesteld: zaadbalkanker fase 3, 40% overlevingskansen. Direct daarna werd ik geopereerd en startten de artsen met chemokuren in de Daniel den Hoed Kliniek.

Om in leven te blijven moest ik vechten en ik was angstig. Ik voelde de dood dichterbij komen. Is dit het einde, dacht ik vaak? Al vechtend in het ziekenhuis, op een moment dat ik helemaal alleen was, ontmoette ik God. Niet wetend en gelovend dat Hij bestond en dat je Hem kon ontmoeten. Een wonderlijke ontmoeting kan ik je zeggen, die ik amper onder woorden kan brengen. Ik hoorde een zachte, lieve stem die me persoonlijk aansprak en ik voelde één bonk rust en vrede.

God vroeg me letterlijk of Hij me door dit alles heen mocht dragen en ik stemde ermee in. Ik dacht: “Oké, God, doe maar. Het voelt te goed en volgens mij bestaat U echt. U wilt mij echt dragen!”.
Vanaf dat moment werd alles anders. Er kwam rust over me heen en ik was niet bang meer voor de dood. Erg onwerkelijk eigenlijk. Zelfs de psychiater in het ziekenhuis snapte er niks van en stopte met de behandelgesprekken. Hij geloofde me niet, toen ik zei dat ik nergens meer mee zat. God Zelf namelijk droeg me vanaf dat moment! Zo voelde het ook echt.

Revalidatie

Na mijn ziekenhuisperiode (15 kilo afgevallen, kaal, me voortbewegend in een rolstoel en doodmoe) moest ik de weg terug naar de maatschappij inslaan. Vijf jaar lang – met vallen en opstaan – duurde dit proces van revalideren. Thuiszitten met een Wajong -en bijstandsuitkering, niet naar school kunnen gaan, geen energie hebben, een stempel op je hoofd: “arbeidsgehandicapt”. Het voelde niet altijd meer als ‘gedragen zijn door’, maar achteraf zie ik wel dat God er altijd was en voor me zorgde.

Mijn lichaam herstelde en genas heel langzaam. Ik kwam weer langzaam onder de mensen (ja, met een uitkering sta je echt buiten de samenleving). Ik ging weer werken (eerst halve dagen, daarna hele). Ik ging een vak leren (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) en studeerde af in 2008. In 2010 mocht ik mijn laatste controle hebben in de Daniel den Hoed Kliniek.

Jouw zoektocht

Ik heb je iets verteld over de weg die ik ben gegaan en nog steeds ga. Een weg van lijden, vechten, overwinnen. Een weg waarin ik zocht en vond!
Het lijden hoort helaas bij het leven, evenals het zoeken. Veel mensen stillen hun pijn en verdriet met jaren in therapie zitten, pillen slikken, aan zelfmeditatie doen, vluchten in computergames, alcohol, drugs, je werk, noem het maar op. Het is nooit een blijvende oplossing.

Iedereen gelooft wel dat er “iets” is: een God of een hogere macht. Best wel vaag eigenlijk. God dacht dit bij Zichzelf ook. Daarom liet en laat Hij Zichzelf zien!
Hij zond Zijn Zoon Jezus, zodat we door Hem God kunnen leren kennen. Jezus zegt Zelf je Vriend te willen zijn! Niet iets vaags, maar juist heel persoonlijk. Jezus offerde ooit Zichzelf uit liefde voor ons helemaal op. Hij gaf alles wat Hij had. Zelfs Zijn leven had Hij er voor over. Alles gaf Hij, om maar te laten zien Wie God is en voor ons wil zijn!

“De hemelse TomTom”

Je kunt Jezus ook wel ‘vergelijken’ met een TomTom. Een Hulpmiddel bij de zoektocht naar God. Iemand Die bij je wil zijn en je wil helpen en ondersteunen op de weg die je gaat. Hetzij met ziekte, kanker, afwijzing, eenzaamheid en teleurstellingen.
Gebruik deze TomTom als je de weg kwijt bent en op zoek bent naar God! Ontmoet Jezus! Hij is DE WEG en de WAARHEID, door Hem kom je pas tot LEVEN!

Arthur heeft ook een eigen weblog: ikzoekdeweg.blogspot.com

Mijn naam is Priscilla Straat, geboren in januari 1990. Ik woon samen met mijn ouders, broertje (1992) en zusje (2006) in Veendam. Al van jongs af aan ben ik met het geloof opgegroeid. Hier ben ik mijn ouders erg dankbaar voor.

Bijzondere ervaringen met God

Toen ik 3 jaar oud was ben ik samen met mijn ouders en familie naar Centerparcs geweest. In het zwembad bij de douches is mijn vader mij uit het oog verloren. Helemaal in paniek. Gelukkig hebben ze mij gevonden. Ik zat onder water. Ik heb God gezien. Ik ben nu 20 jaar en als ik eraan denk zie ik de beelden weer voor me. Ik zag een man (Jezus) die met een lieve stem tegen mij zei kom maar! Twee wijd geopende armen stonden klaar. Ik deed mijn hand die kant op en ineens stond ik op het randje van het zwembad. Het eerste wat ik tegen mijn vader heb gezegd is: ik heb Jezus gezien. Eigenlijk heb ik sindsdien nooit getwijfeld aan het bestaan van God.

In oktober 2001 was EO-Ronduit in Veendam bij een praise-avond! Op die avond heb ik God voor het eerst bewust in mijn leven gevoeld. Ik werd helemaal warm en begon zomaar te huilen. Ik heb mijn leven toen aan Jezus gegeven.

Op 7 november 2004 ben ik in Veendam bij de Baptistengemeente door dominee Anne de Vries gedoopt. Ik wilde mij laten dopen, omdat ik Jezus wilde volgen door het watergraf heen. Ik besefte heel goed dat de doop je geen gelovige maakt, het laat juist zien dat je gelooft. De doop redt mij niet voor het eeuwige leven. Ik ben gered door de genade en het geloof in Christus.

Genezing

In maart 2006 kreeg ik last van hoofdpijn. Elke dag, elk uur hoofdpijn… het is verschrikkelijk. In juni heb ik verschillende onderzoeken in het ziekenhuis gehad, maar hier is niets uitgekomen. Op jonge leeftijd (16 jaar) ben ik aan de medicatie gezet. Beginnend met 10 mg, eindigde ik in september 2008 bij 75 mg. In de tijd van de medicatie heb ik wekelijks bij de fysiotherapie gelopen, maar mijn hoofdpijn bleef. In september 2008 ben ik weer gaan afbouwen met medicatie. Ik wilde niet langer meer aan die troep.

1 Juni 2009 was er een genezingsdienst bij Opwekking in Biddinghuizen. Ik ben naar voor gelopen en heb gevraagd of ze voor mij wilden bidden. Ze hebben voor mij gebeden. Tijdens het bidden voelde ik me wel 10 kg lichter worden. Het was een bijzondere ervaring. De mensen die voor mij gebeden hebben eindigden met de zin `Priscilla, jij zult deze hoofdpijn niet meer hebben. God heeft jou genezen.` We zijn nu een jaar verder en ik heb niet weer de hoofdpijn gehad zoals ik het ooit gehad heb. Elk mens heeft wel eens hoofdpijn maar ik geloof dat God mij heeft genezen en inderdaad het zinnetje waar ze mee eindigde ‘’jij zult deze hoofdpijn niet weer krijgen klopt helemaal! God is zo bijzonder, zo groot en zo machtig

Ik wil graag 1 tekst die mij aanspreekt aan jullie meegeven. Dit staat in psalm 150:2
Loof Hem om zijn krachtige daden, loof Hem om zijn oneindige grootheid.
Amen