Dagelijks WoordChristianClips.nlMijnGetuigenis.nl

Bert

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Beste lezer, hier volgt het persoonlijk verhaal van Bert van Zomeren over wat volgens de behandelend artsen onmogelijk was, maar toch is gebeurd!

Invaliditeit na ongeluk

In oktober 2001 kreeg ik een ongeval met de motorfiets. In eerste instantie leek het erop dat het letsel meeviel. Ik kon niet op mijn linkerbeen staan en had veel pijn in mijn onderrug. Collega’s hielpen me uit mijn motorkleding en brachten me thuis.
Toen na twee dagen de pijn en problemen groter werden, bezocht ik de huisarts. De diagnose luidde: ”verrekte en gescheurde spieren in de onderrug”. Al snel bleek echter dat de problemen toch groter waren en werden allerlei specialisten bezocht.

Na enkele jaren en vele onderzoeken bij specialisten door het hele land bleek dat het SI-gewricht ingescheurd was en allerlei banden en pezen in het bekken verrekt of ingescheurd waren. Hierdoor was de stabiliteit van de onderrug (en daarmee van het hele bovenlichaam) onvoldoende.
Door deze instabiliteit ontwikkelde zich ook nog in hoog tempo artrose aan twee tussenwervelschijven in de onderrug. Ook waren zenuwbanen beschadigd, wat resulteerde in gevoelloosheid van het hele linkerbeen.

Uiteindelijk werd ik voor 100% arbeidsongeschikt verklaard en kwam ik thuis te zitten.
Het dagelijks leven bestond uit het innemen van zware medicijnen, wekelijkse bezoeken aan de fysiotherapeut en zo voorzichtig mogelijk bewegen in een aangepaste omgeving.
Door de problemen had ik inmiddels een rolstoel, aangepaste auto, invalidenparkeerplaats, maatfauteuil enzovoorts nodig. Verder droeg ik een corset met stalen strips, dit was nodig om te voorkomen dat mijn onderrug “omknikte”.
Het contrast met het leven voor het ongeval was enorm groot. Ik was gewend veel te sporten (judo, Jiu-jitsu en atletiek) en ook in mijn werk veel fysiek bezig te zijn. Het kostte me veel tijd en moeite te aanvaarden wat de artsen zeiden: “probeer ermee te leren leven”.

Genezing, hoe dan?

En wat moet je dan? Als de artsen zeggen dat je niet te genezen bent en je het zelf ook niet meer weet, blijft er niet veel over!

Gelukkig heb ik een christelijke opvoeding gehad en geloof ik in de almachtige God en Zijn Zoon Jezus Christus. In de jaren dat ik invalide was heb ik veel tot God gebeden en Hem om genezing en kracht gevraagd. De genezing kreeg ik niet, wel kracht om niet wanhopig te worden.

Na het gebed
ben ik uit
mijn stoel
opgestaan
Op Koninginnedag 2008 hebben mijn vrouw Ellen, onze buurvrouw Hanna en ik samen gebeden en aan God gevraagd om Zijn kracht en liefde te laten zien en of Hij mij wilde genezen. Tijdens dit gebed kwam er een enorme rust en warmte over me en heb ik Gods aanwezigheid ervaren.
Na het gebed ben ik uit mijn stoel opgestaan en ging ik lopen. Na twee stappen ontdekte ik dat ik mijn linkervoet voelde en zelf mijn tenen kon bewegen! Ik heb toen mijn corset afgedaan – ondenkbaar vóór dat moment – en merkte dat ik mijn onderrug weer volledig kon bewegen. De pijn, die ik voorheen 24 uur per dag had, was weg!
Na deze ongelooflijke ervaringen hebben we God gedankt voor dit wonder.

Het wonder (h)erkend

In de weken die hierop volgden werden ook andere mensen geconfronteerd met wat er met mij gebeurd was. Bert zonder wandelstok, rolstoel en corset, hoe kan dat?

De fysiotherapeut die ik al jaren lang bezocht, zei er bij het eerstvolgende bezoek het volgende over: “Dit is jouw rug niet zoals ik hem de afgelopen jaren heb gekend. Ik zie geen littekens van een operatie, maar je rug is als nieuw. Ik geloof niet in God, maar dit kan alleen maar een wonder zijn.”
Toen ik hem vertelde wat er was gebeurd heeft hij mijn rug en bekken uitgebreid onderzocht en getest, waarna hij tot de conclusie kwam: “Je hebt mij niet meer nodig, ik hoef en kan hier niets meer aan verbeteren. Ga naar huis en praise the Lord”.

Veel mensen hebben inmiddels van dit wonder gehoord en ik realiseer me dat dit ook veel vragen oproept. Ik weet niet op alle vragen een antwoord, ik weet dat veel andere mensen die ziek of invalide zijn ook bidden om genezing, maar dit niet krijgen. Wat ik wel weet is dat ik altijd pijn had en invalide was en dat ik na het gebed tot God genezen ben. Ik heb dit niet zelf verdiend omdat ik een braaf mens was of omdat ik zo goed heb gebeden. Het was niet mijn “innerlijke energie” of iets dergelijks, dit was een wonder door de enige God.

Sindsdien leef ik weer een leven waaruit de pijn en beperkingen zijn verdwenen en zijn alle hulpmiddelen afgeschaft of teruggegeven aan de gemeente. Ik weet niet wat Gods verdere plan met mijn leven is, ik weet wel dat Hij altijd bij mij is.
Dit is dan ook niet het verhaal van Bert, dit is Gods werk en Hem alleen komt alle eer toe!

Bert werkt nu als computer reparateur bij zijn eigen bedrijfje: www.computerserviceburo.nl

Huug

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Mijn naam is Huug van den Burgt, ik ben geboren op 7 september 1946. Mijn ouders hebben me opgevoed en onderwezen binnen de geloofsbeleving van de gereformeerde kerk in Amstelveen.
Ik ben op 30 maart 1967 getrouwd met Hennie Bos, die ook haar opvoeding en onderwijzing binnen dezelfde geloofsgemeenschap heeft ontvangen als ik. Toen ons huwelijk werd bevestigd door dominee Morgenstern kregen we als trouwtekst mee: “De Here is uw Bewaarder”. Dit staat in Psalm 121:5a.
We kregen 4 kinderen die we in beginsel ook op dezelfde wijze wilden opvoeden.

Werk en huwelijk

Ik ben op 6 oktober 1968 in dienst getreden bij het Gemeente Vervoersbedrijf in Amsterdam. Na verloop van jaren verdween langzamerhand de band met de kerk en kwam ook ons huwelijk onder druk te staan.
We gingen elk weekend naar de camping. Ik werkte veel over om mee te kunnen doen met de omgeving en ook de verleiding die – tijdens het werk op de bus – sterker werd, was een ondermijnende factor in ons huwelijk geworden. Na 10 jaar kwamen we aan de rand te staan van een scheiding.
Intussen was ik ook nog vakbondsvertegenwoordiger geworden binnen mijn werkkring en al deze invloeden deden onze relatie geen goed.

Als de buurman gaat geloven…

We woonden naast een familie die niet gelovig was. Op een gegeven moment kwam de buurman bij ons binnen en vertelde dat hij zich had bekeerd tot Jezus en vertelde mij over een persoonlijke omgang met God. En, geloof me, ik wist echt niet waar hij het over had. Ik had nog nooit in mijn geloofsbeleving iemand ontmoet die door berouw en bekering ging geloven in God. Dat stond wel in de Bijbel, doch dat was in de tijd van de apostelen en dat gebeurde misschien ver weg, maar bij mijn buurman, dat was iets nieuws. Ik had hoogstens In de kerk geleerd dat je als kind gedoopt werd, daarna naar catechisatie ging en dan belijdenis deed en zo werd je lid van de kerk. Dit was een nieuw fenomeen.
Ik luisterde en wilde weten wat er dan wel gebeurd was. Ik snapte er niet zoveel van. Mijn vrouw en ik werden uitgenodigd om eens mee te gaan naar een Bijbelstudiegroep en deze uitnodiging namen we aan. We kwamen terecht in een bont gezelschap van christenen uit allerlei denominaties en ook, zoals mijn buren, zonder een kerkelijke achtergrond. Een ding hadden ze gemeen, allen kenden een persoonlijke relatie met God door Jezus Christus.

Persoonlijke relatie

Mijn vrouw werd er diep door aangeraakt en wilde dit ook in haar leven toelaten. Ze koos voor een persoonlijke relatie met Jezus, men bad met haar en men vroeg of ik dat ook wilde, doch ik kon die keuze niet maken. Op weg naar huis was ik boos op haar, voelde me verdrietig en ontdekte dat er Iemand in haar leven was gekomen die meer betekende dan ik. Ze straalde van blijdschap en gaf te kennen heel graag met mij deze weg te willen opgaan. Ik snapte niet wat ze had en kon het ook niet vinden.

Uiteindelijk gingen we slapen en ik kon de slaap niet vatten. Ik riep en bad tot God om dezelfde beleving als mijn vrouw, woelde in mijn bed en had het gevoel dat al mijn geroep en gezoek niet verder kwam dan het plafond boven mijn hoofd. In ieder geval, toen ik de volgende ochtend opstond was er nog niets veranderd.

Vergeving

Ik stond op en wilde naar beneden gaan om mij gereed te maken voor het werk. Op het moment dat ik de woonkamer binnenliep gebeurde er iets ongelofelijks met me. Het leek, in mijn beleving, of iemand daar mijn hart aanraakte en een zware steen van mijn hart wegnam. Deze aanraking was zo ongelofelijk hevig, dat ik mijn emotie niet meer in de hand kon houden en ontzettend begon te huilen en niet meer tot bedaren kon komen.
Mijn vrouw en de kinderen kwamen nieuwsgierig kijken wat er aan de hand was en ik probeerde uit te leggen wat er met mij gebeurd was. Ze brachten een theedoek, want een zakdoek was niet voldoende om mijn tranen op te vangen. Na ongeveer een half uur begon de emotie wat tot bedaren te komen en kon ik mijn beleving enigszins onder woorden brengen.

Ze brachten een theedoek,
want een zakdoek
was niet voldoende
De kinderen waren erg onder de indruk van wat ze beleefden en gingen naar school. Het werd mij duidelijk wat ik had beleefd en daardoor kon mijn vrouw uitleggen wat mijn grote belemmering was geweest om tot dezelfde keuze te komen als zij. Wat ik bij het betreden van de woonkamer had beleefd was namelijk de vergeving van zonde die mijn hart belemmerde om tot God te komen. Mijn roepen en bidden in de nacht was doorgedrongen tot Gods troon en niet zoals ik dacht: namelijk tot het plafond. God reageerde op mijn oprecht gebed en op mijn berouw, welke ik had uitgesproken over mijn leven dat ik had verkozen in de periode die voorbij was gegaan.

Hersteld huwelijk

Wat ik aan mijn vrouw moest belijden was niet het gemakkelijkste moment, doch ik ontdekte dat God in zijn wijsheid begreep op welke wijze het mogelijk was om het huwelijk te redden en de relatie te herstellen. Hoewel mijn woorden haar pijn deden, begreep ze innerlijk dat ze er niet om heen kon om mij te vergeven. Want op dat moment sprak de Here tot haar hart en zei tot haar: “Ik heb jou al je zonden vergeven en vrede gegeven. Wat doe je nu met je man die het nu aan jou vraagt?”
U begrijpt dat het een emotioneel moment werd die ons voor de keuze bracht om verder te gaan. We beleefden een geweldige ommekeer in onze geloofsbeleving. We lieten ons dopen door onderdompeling en droegen onze kinderen op voor Gods aangezicht. We wilden dit doen omdat we nu pas echt in een relatie waren gekomen met Jezus. En de psalm die dominee Morgenstern had meegegeven als trouwtekst werd bewaarheid in ons huwelijk. De Here bewaarde ons voor een verkeerde beslissing en leidde ons terug naar Zijn hart. De Here hielp ons om Hem echt te leren kennen. Hoewel wij ontrouw waren geworden bleef de Here God over ons leven waken en bleef getrouw aan Zijn Woord.

Actief in Gods Koninkrijk

We wilden wat we hadden leren kennen uitdragen en organiseerden met een aantal andere gelovigen activiteiten in de verschillende wijken in Amstelveen. We brachten de Heils-fontein rond, De Stem en Er is Hoop-bladen. We hebben geënquêteerd, een tentcampagne gehouden en enkele jaren op een plein geëvangeliseerd.

Uiteindelijk voelden we ons geroepen om naar Suriname te gaan. Na verloop van tijd heb ik mijn baan opgezegd en zijn we werkzaam geweest in Nickerie en later in Paramaribo.
We hebben een pleeggezin opgebouwd en moesten dat later overgedragen aan een ander echtpaar. In die periode hebben we ons 5e kind gekregen. Hij was 5 dagen oud toen hij bij ons in huis kwam en werd door ons als zoon aangenomen.
Natuurlijk zou ik nog veel kunnen schrijven over onze belevenissen tijdens ons verblijf in Suriname, doch dat komt misschien eens een andere keer.

Teruggekeerd in Nederland vond ik weer een huis en ik kon ook weer terugkeren bij mijn oude werkgever. Ik werd weer buschauffeur bij Connexxion.
Ik heb met anderen leiding gegeven aan de volle evangeliegemeente De Wijngaerdt, die elke zondagmorgen om 10.00 uur samenkomt in het gebouw ‘Westend’ in Amstelveen.

Ingrid

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Mijn naam is Ingrid de Zwart-van der Plas. Ik ben geboren in februari 1958, ben getrouwd en sinds oktober 2003 actief in Evangelie Gemeente De Deur in Heerlen.
Ik wil graag mijn getuigenis geven over hoe ik met mijn familie tot God en in deze gemeente terecht gekomen ben.

Het geloof in mijn jeugd

Ik kom uit een gezin van zes kinderen: een jongen en vijf meisjes. Mijn ouders kwamen in de oorlog naar Heerlen. Ze waren Hervormd, maar in het zuiden van het land moest je wel Katholiek worden, anders konden de kinderen niet naar school en kreeg vader geen werk. Wij werden streng opgevoed, maar met liefde.
Iedere week gingen we naar de kerk, omdat we dan een kwartje kregen. Ik heb communie gedaan en heb vormsel gedaan. God heeft altijd een rol gespeeld.
Wij hadden nonnen en paters als leraars. Dat was geen pretje. We moesten iedere dag voor de les begon bidden en als je niet luisterde kreeg je met een rietje een tik op je vingers. Toch bleef ik respect houden voor deze mensen. Het waren toch bruiden van de Heer. We maakten werkstukjes met alles over het leven van Jezus.

Helse ervaring

Toen ik op mezelf ging wonen, was het afgelopen met het bezoeken van de kerk. Ik geloofde nog wel, maar meer ook niet.
Mijn leven was een hel. Mijn huwelijk is een aantal keren mislukt door alcohol en drugs en door seksuele mishandeling van mijn kinderen. Ik werd voortdurend mishandeld en moest vluchten naar blijf-van-mijn-lijfhuizen. Op het moment dat ik (in de verzorging) werkte, pleegde mijn ex-man incest bij mijn dochter van 6 jaar en mijn zoon (een baby). Tot op het moment dat mijn dochter midden in de nacht naar mijn moeder vluchtte. Zo is de hele waarheid aan het licht gekomen.
Ik vroeg meteen scheiding aan. Probeerde zelfs zelfmoord te plegen, maar door iets wat mij tegenhield is dat mislukt. Een stem zei van binnen: “Denk aan je kinderen. Ze hebben jou nu 2 maal zo hard nodig.” Uit veiligheidsoverwegingen werden mijn kinderen weggehaald, omdat de vader ze probeerde te ontvoeren.

Ik had zo’n grote haat gekregen en gaf God meestal de schuld, want waarom hielp Hij niet? Waar was Hij toen ik Hem nodig had? Ik snapte het niet en ging de paranormale wereld in. Overal zocht ik markten op en was zelfs van plan om heks te worden. Ik werd ziek en lag vaak in het ziekenhuis met medische klachten: reumaverschijnselen, angsten en paniekaanvallen.

De ommekeer

Later heb ik mijn huidige man leren kennen en we zijn nu 12 jaar bij elkaar.
Door mijn ziektes, o.a. fybromyalgie, hemochromatoze (ijzerstapeling, waar je spieren van kunnen roesten) hebben we vele, moeilijke tijden doorstaan. Het was een genetische ziekte, waar ik de dubbele drager van was. De gehele familie moest bloed prikken, omdat deze het ook konden hebben. Ik was zo verdrietig en zag het af en toe niet meer zitten.

Totdat iemand ons aansprak en zei: “God is op zoek naar jou. Hij heeft een groot plan met jou! Zonder dat je het wist, riep God je de hele tijd. Laat je niet tegenhouden door omstandigheden. Hij wil dat je elke belemmering van je afschudt, omdat Hij van je houdt. Ook van je familie”.
Na een lang gesprek zijn we mee gegaan, hebben ons bekeerd van onze zonden en ons laten dopen door onderdompeling.

Ik heb zelfs mijn ex-man vergeven. Zonder haat kan ik hem aankijken. wat veel mensen niet begrijpen. Voor mijn bekering was ik ook een zondaar, maar God heeft mij vergeven nadat ik Jezus in mijn hart heb gesloten en zijn pad volg.

vergeven
Alleen mijn dochter accepteert dat niet. Hoe kan iemand zo’n man vergeven? Hij heeft je kinderen verkracht, waardoor zij er nu hun hele leven mee moeten leven. Ik heb nog steeds geen contact, maar het is en blijft mijn dochter. Diep van binnen houd ik veel van haar en ik vergeef haar bitterheid.. Vaak heb ik vergeving gevraagd maar ze weigert nog steeds.

Gods genezende kracht

Tot nu toe zijn we nog steeds actief in de gemeente. Door ziekte kon ik niet veel. Ik heb voor me laten bidden voor de door haat en bitterheid veroorzaakte pijnen en depressies. De pastor liet mij op een stoel zitten en liet mij de ongelijkheid van mijn benen zien. Na gebed waren ze mooi gelijk. Ik verwierp alles wat met occultheid te maken had.
Mijn man is een tijdje weg geweest. Maar ondanks dat ben ik blijven volharden en God heeft mij beschermd in deze moeilijke tijden. Ik bleef naar de kerk gaan en God trouw dienen.
Toen mijn man terug was, zijn we weer met zijn allen naar de gemeente gegaan. Ik heb nu sinds kort een bediening bij de zondagsschool, wat ik met veel liefde doe.

Mijn bloeduitslagen zijn nu bijna goed. Ik kan weer evangeliseren, omdat de spierreuma weg is. Sinds januari 2008 heb ik niet meer in het ziekenhuis gelegen en de artsen weten niet meer wat ze doen moeten. Ik heb vaak nog wel pijn, maar de artsen zeiden dat ik ermee moest leren leven.

Toen ik de artsen uitlegde dat God een grote rol speelde in mijn leven, bemoedigden zij mij met: “Blijf vertrouwen op God. Hij is de enige geneesheer en wij zijn alleen instrumenten van Hem”! De kracht van God en gebed voor genezing helpt beter dan de hele revalidatie in het ziekenhuis. Als ik nu weer pijn voel, vraag ik in gebed aan de Heer of hij de pijnen weghaalt. Meestal is het dan ook werkelijk weg.

Gods plan

Ondanks dat we nog in moeilijke situaties zitten blijven we volharden, omdat wij weten dat God altijd bij ons is. We vertrouwen God meer dan wie ook. Daarom zeg ik jullie: “Twijfel niet langer, God heeft een plan met allen. Denk daaraan, en geloof in God. Sta sterk in geloof, want God is bezig!”
Jezus heeft ooit gezegd: “Jullie zullen nog grotere werken doen dan Ik deed, als je maar in Mij gelooft”. Strek je daarom met heel je hart naar Hem uit. Leef met Hem, iedere dag. Wees eerlijk en rein in je daden en God zal je leiden. HIJ HEEFT ALLES ONDER CONTROLE !!!

Hermien

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Hallo, ik ben Hermien,

Het beste is dat ik maar vanaf het begin vertel, wie ik was en nu ben. Ik ben nu 65 jaar en kan wel zeggen dat ik door de jaren heen wat levenservaring heb opgedaan.

Geloofswegen

Bij ons thuis was er nogal wat verdeeldheid wat het geloof aanging.
We waren thuis met zes kinderen. Mijn vader was Zevendedagsadventist en meende dat alles om de sabbat draait. Mijn broer ging naar een Pinkstergemeente, voor hem ging het alleen om Pinksteren. En dan mijn moeder die stil haar weg ging naar de Gemeente Gods.

Maar er werd wel elke dag samen braaf uit de Bijbel gelezen. En zoals het toen ging moest je elke zondag mee naar de kerk. De kinderen gingen met moeder mee. En de anderen gingen ieder hun eigen weg.

Zelf zag ik dat geloof niet zo zitten en volgde mijn eigen wegen, waardoor ik best wel verkeerde keuzes gemaakt heb, waar ik dan ook later de gevolgen van heb moeten ondergaan.

Mijn eigen weg

Ondertussen was er iets in mij toch op zoek naar God. Toen ik weer eens zo in de knoei zat riep ik uit het diepst van mijn wezen tot God en vroeg Hem wat ik nu moest geloven. Als U werkelijk bestaat laat U zich dan zien!

Ik kwam in zo’n diepe duisternis terecht dat ik dacht dat ik dood zou gaan. Alles was lelijk en zwart. Ik besefte toen dat het mijn eigen zonden waren die scheiding maakten tussen God en mij. Vervolgens werd die zwarte sluier van mij weggehaald en kwam ik in een wonderbaarlijk licht terecht dat mij helemaal doorgrondde en mij met zoveel liefde overspoelde… Alles werd nieuw.
Ik was toen 36 jaar. Deze liefde heeft mij niet meer verlaten tot de dag van vandaag.

Waar het op aan komt? Waar je ook gaat, kijk niet naar mensen, maar zoek Jezus. Hij is de weg. Hij wacht op jou.

Klaas

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Mijn naam is Klaas. Graag wil ik mijn getuigenis geven over wat God heeft gedaan in mijn leven!
Maar daarvoor moet ik wel bij het begin beginnen, zo’n 40 jaar terug. Ik ben in 1969 geboren in Ommen als kind van een alleenstaande moeder. Ze was voor mijn geboorte al gescheiden van mijn vader. Ik heb nog een zus en een broer, die allebei ouder zijn dan ik.

Muziek als vriend in tijd van nood

Ik heb een christelijke opvoeding gehad. Daar ben ik nu, achteraf, dankbaar voor, omdat ik als kind wel veel Bijbelverhalen gehoord heb en dus ook over Jezus. Ik hield ook veel van Hem en ben Hem eigenlijk mijn hele verdere leven nooit vergeten!!!

Op school werd ik altijd gepest. Ik was het mikpunt, zelfs voor de meesters en juffen. Het enige waar ik mijzelf in kon vinden en me veilig voelde, was rockmuziek. Later wilde ik ook niet meer mee naar de kerk. Toen ik 17 was ging ik in militaire dienst. Daar kwam ik naast drank ook in aanraking met oosterse tabakssoorten (marihuana dus, oftewel wiet) en dat vond ik wel lekker. Na mijn diensttijd ging ik daarmee door. Ik heb toen jaren lang elk weekend in de kroeg gezeten en ging veel metalconcerten af, ook door de week.
Op een gegeven moment – nu zo’n 10 jaar geleden – kwam ik de vrouw van mijn leven tegen. Althans, dat dacht ik toen. We waren smoorverliefd en we zijn al vrij snel getrouwd. Ook was ze al vrij snel zwanger.

In de greep van ziekte

Tijdens de zwangerschap van mijn vrouw is er bij mij een hersentumor ontdekt. Nog voordat onze dochter Romee (in 1999) geboren werd was ik al geopereerd, zo snel ging dat. Maar ondanks alles was ik er heel kalm en rustig onder. Werken kon ik wel even vergeten. Tijdens mijn herstel moest ik de baby verzorgen, omdat mijn vrouw gewoon naar haar werk moest. Dat was niet altijd even makkelijk, maar wel leuk.
Acht maanden na de operatie kreeg ik weer hoofdpijn en bleek dat de tumor weer volledig was aangegroeid. Ik werd weer geopereerd. Deze keer werd hij geheel verwijderd en een intensieve periode van bestraling en chemokuren volgde. Nu werd er ook gezegd dat ik hersenletsel had opgelopen. Daardoor kwam ik later te werken bij de sociale werkplaats in Ommen. De thuissituatie en onze relatie verslechterden steeds meer en ruzie op ruzie volgden.

Als God betrokken raakt

En wederom keerde ik terug naar de muziek, die mijn enige vriend was. Er is één liedje dat mij altijd is bijgebleven, want dat zong ik mee:

en mischien ben ik er nog niet klaar voor,
omdat ik mischien nog niet kan zien
dat ik in Jezus geloof,
omdat Jezus wel in mij gelooft

“And maybe I’m not ready
cos maybe I can’t see
that I believe in Jesus,
cos Jesus has believe in me.”

Vreemd genoeg hield dit mij op de been.

Omdat het thuis niet goed meer ging, besloten we dat ik naar een woonvorm in Nunspeet zou verhuizen. Daar begon ik mij toch wel heel erg eenzaam te voelen. Ik kwam daar ook te werken op de sociale werkplaats. Er was een meisje die zei dat ze voor mij ging bidden. Ik dacht: ‘Ja, maar God is er ook nog en wat heb ik nu nog te verliezen???’ Ik belde naar ‘huis’ om te vragen of ze mijn Bijbel mee wilde nemen en begon weer opnieuw in de Bijbel te lezen. Af en toe ging ik zelfs wel eens naar een kerk. In die tijd wilde mijn vrouw scheiden en ben ik op haar verzoek ingegaan.
Ik verhuisde naar Elburg en ging werken bij de kwekerij van de Gresbo. Daar kwam ik met collega’s in contact die ook geloofden en evangelisch waren. Een van hen werd gedoopt en vroeg of ik ook kwam kijken. Zo kreeg ik ook het verlangen om mij te laten dopen en helemaal voor God te gaan… Een persoonlijke relatie met God begon te ontstaan en ik leer Hem nog steeds meer en meer kennen.

Weet je wat Hij allemaal met en voor mij heeft gedaan?

Ten eerste hielp Hij me om heel radicaal voor Hem te gaan leven, zodat ik brak met mijn verleden en zelfs al mijn cd’s met foute muziek – en dat waren ze alle 200 – heb weggegooid. Maar… Hij heeft er andere muziek voor in de plaats gegeven en nu ben ik weer goed voorzien in mijn cd-collectie, maar nu heb ik alleen nog maar Christelijke cd’s.

Ook heeft Hij mij bevrijd van een pornoverslaving. Ik had nog een verslaving en dat was roken; ook daar heeft Hij me vanaf geholpen!

Onlangs heeft God mij een beeld gegeven tijdens de aanbidding in het Poshuis (ons kerkgebouw). En dat ging zo:

Ik zag Jezus naar mij toe komen rijden op een groot paard. Op het moment dat Hij vlakbij was strekte Hij Zijn hand naar mij uit om mij zo bij Hem achterop het paard te slingeren. Terwijl ik Zijn hand beetpakte dacht ik nog: “als ik er maar niet aan de andere kant overheen slinger” en dat gebeurde dus wel. Maar Jezus hield mijn hand vast en zei: ”rustig maar, Ik heb je vast.” Toen ik achterop zat, sloeg ik mijn armen om Hem heen en Jezus zei: “Houdt mij maar vast, dan komt alles goed!!!”
En aan die Jezus, daar houd ik mij aan vast. Hij is mijn Heer, mijn Redder en mijn grootste Vriend. Halleluja!

Jurgen

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Hallo, mijn naam is Jurgen Hofmann. Ik ben op 28 augustus 1974 geboren. Op 14 augustus 1997 ben ik getrouwd en mijn vrouw en ik hebben drie lieve kinderen gekregen.

Ik ben niet opgevoed met geloof, maar ik moet er bij vertellen dat er heel wat regels gehanteerd werden die regelrecht uit de Bijbel kwamen. Net als iedereen dacht ik wel eens na over het bovennatuurlijke, maar veel verder dan mijn eigen voorstellingen kwam ik niet.
Mijn ouders waren er altijd voor me, ik had dan ook nooit het gevoel dat ik iets zou missen of zo.

God aan het werk

Zo rond mijn zestiende ging ik werken bij een bakker. Ik kwam er al vrij vlot achter dat hij een christen was. Hij geloofde in God en in Jezus en in een of andere Geest…. huh? Nou ja, dat moest hij dan maar weten. Ik had geen schijnwereld nodig.

Uiteraard praatten we veel met elkaar, dat krijg je als je alleen met je baas werkt. Ik vertelde hem over mijn geweldige weekenden en, eerlijk is eerlijk, ik luisterde naar zijn belevingen. Hij vertelde me dan wel eens wat hij gehoord had in de kerk of wat hij gelezen had in de Bijbel.
Ik kreeg al snel respect voor hem. Hij was eerlijk en zeker niet saai. Hij kwam gewoon uit waar hij voor stond en dat vond ik bijzonder.
Uiteindelijk ontdekte ik dat de ‘schijnwereld’ van mijn baas toch minder ‘schijn’ was dan ik dacht….

Wat zegt Gods Woord?

De gesprekken gingen dieper. Dat kwam ook omdat ik mezelf al een tijdje afvroeg hoe de aarde was ontstaan. De evolutietheorie? Nee, die was, zo had ik inmiddels wel door, achterhaald. Was er misschien dan toch een God?

Ik stelde mijn baas op de proef. Ik vertelde hem, dat als hij kon bewijzen dat de Bijbel echt zou zijn, ik wel wilde gaan geloven… Dat kon hij toch niet, dus dat kon ik met een gerust hart zeggen.

Maar tot mijn verbazing ging hij op deze uitdaging in. Een tijdje later kwam ik op mijn werk en zou ik gelijk aan de slag gaan. Mijn baas herinnerde me echter aan de uitdaging en vroeg of ik de artikelen, die op de tafel in de keuken lagen, wilde lezen. Nou ja, dat deed ik dan maar. Het bleken geschiedenisboeken te zijn en het ging over het Joodse volk.
Toen ik klaar was bracht hij een Bijbel en daaruit moest ik bepaalde stukken lezen. Wat bleek?! De stukken die ik in de geschiedenisboeken had gelezen waren voorspeld door de Bijbel.
Langzamerhand begon het toch wel te wringen bij me. Stel dat God bestaat en Hij mij gemaakt heeft. Stel dat het dan ook waar is dat er een oordeel komt, wat gebeurt er dan met mij?

Perfectie

Na een periode van veel lezen en verhitte discussies, waarbij andere geloven zeker niet vermeden werden, wist ik het zeker: de God van de Bijbel heeft de wereld gemaakt en wij hebben er een zooitje van gemaakt. Die God is perfect, zonder fouten, almachtig en hoog verheven boven Zijn maaksel.
Eens was de mens ook in perfecte staat, zonder fouten, maar dat is al lang geleden. Niemand van ons – en zeker ik niet – zou in de buurt kunnen komen van die God. We zouden nog geen seconde kunnen leven in de buurt van Hem. Want als Hij licht is dan zijn wij duister. En de duisternis moet wijken voor het licht! En als we dan voor eeuwig door zouden leven, dan zou dat zeker niet bij Hem kunnen! Dat ging me dus niet in de koude kleren zitten.

niet goed genoeg
om voor eeuwig
bij God te leven
Uiteindelijk heb ik God gevraagd om me alles te vergeven wat ik ooit had misdaan. Ik wist dat dat mogelijk was, omdat Jezus voor mij dood gegaan was. De dood – en dan niet de gewone dood, maar de dood in de zin van ‘voor eeuwig leven zonder God op een plek waar geen enkel goeds is’ – had ik overduidelijk verdiend. Ik was niet goed genoeg om voor eeuwig bij God te leven. Mijn eeuwigheid zou ik doorbrengen bij alles en iedereen die niet bij God zouden kunnen komen.

Gods oordeel

Op een dag zal God rechtspreken over iedereen! Dan wordt er een scheiding aangebracht tussen hen die bij Hem horen en hen die dat niet wilden. Daarna zal er een nieuwe hemel en aarde komen waar alleen nog maar goed gedaan wordt. Dat betekent dus simpelweg dat al het goede dan bij God zal zijn. Maar dat betekent ook dat alles wat slecht is en niet voldaan heeft aan Gods criteria verbannen zal worden naar een verzamelplaats, die wij ook wel de hel noemen.

Jezus is vanuit de hemel gekomen en als mens op aarde geboren om dat vreselijke lot voor de mens te dragen. Hij was de Enige die dat kon. Hij was zonder zonden oftewel Hij was perfect. Hij had die straf Zelf dus niet verdiend en was vrij om het over te nemen. Jezus stierf een vreselijke dood en bleef drie dagen in het graf.
Hij nam de schuld van mijn fouten op Zich en liet Zich er vrijwillig voor martelen en doden. Zo nam Jezus al mijn schuld mee het graf in. Daar waar ik zou eindigen, zat Hij in mijn plaats!
Na drie dagen is Hij opgestaan uit de dood en heeft er zo voor gezorgd dat de dood niet meer het laatste woord heeft.

Een nieuwe start

Ik mocht dus opnieuw beginnen! Met een schone lei kon ik mijn leven gaan leven, wetende dat als het weer eens mis zou gaan ik altijd mijn schuld kon belijden. Mijn schuld zou nooit meer tussen God en mij in staan, want als ik het belijd zal Hij het me vergeven door te kijken naar wat Jezus voor me gedaan heeft.

Hij geeft je
kracht en troost
God ging met mij aan het werk. Zo begon ik stukje bij beetje te veranderen. Later las ik in de Bijbel dat God ons graag van binnenuit verandert zodat we meer op Hem gaan lijken.
Hij vertelt ook dat Zijn Geest graag in ons wil komen wonen. We noemen die Geest de “Heilige Geest”. De Heilige Geest is er niet zomaar voor de lol, maar wil je helpen in alle situaties. Hij geeft je kracht en troost als het nodig is. Hij is het ook die je helpt om het goede te doen.

Op 1 oktober 1995 heb ik mij laten dopen. Mijn leven is compleet veranderd. Mijn leven is werkelijk 100% geworden, omdat ik weet dat ik straks voor eeuwig mag leven bij God. Ik leef niet langer in angst en onzekerheid over deze dingen en dat deed ik voor die tijd wel.
Ik ben blij dat God mij de kans heeft gegeven om bij Hem te mogen horen. Het gaat zelfs zover dat God mij nu Zijn kind noemt!

Jurgen heeft ook een eigen website: www.apologeet.nl

Priscilla

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Mijn naam is Priscilla Straat, geboren in januari 1990. Ik woon samen met mijn ouders, broertje (1992) en zusje (2006) in Veendam. Al van jongs af aan ben ik met het geloof opgegroeid. Hier ben ik mijn ouders erg dankbaar voor.

Bijzondere ervaringen met God

Toen ik 3 jaar oud was ben ik samen met mijn ouders en familie naar Centerparcs geweest. In het zwembad bij de douches is mijn vader mij uit het oog verloren. Helemaal in paniek. Gelukkig hebben ze mij gevonden. Ik zat onder water. Ik heb God gezien. Ik ben nu 20 jaar en als ik eraan denk zie ik de beelden weer voor me. Ik zag een man (Jezus) die met een lieve stem tegen mij zei kom maar! Twee wijd geopende armen stonden klaar. Ik deed mijn hand die kant op en ineens stond ik op het randje van het zwembad. Het eerste wat ik tegen mijn vader heb gezegd is: ik heb Jezus gezien. Eigenlijk heb ik sindsdien nooit getwijfeld aan het bestaan van God.

In oktober 2001 was EO-Ronduit in Veendam bij een praise-avond! Op die avond heb ik God voor het eerst bewust in mijn leven gevoeld. Ik werd helemaal warm en begon zomaar te huilen. Ik heb mijn leven toen aan Jezus gegeven.

Op 7 november 2004 ben ik in Veendam bij de Baptistengemeente door dominee Anne de Vries gedoopt. Ik wilde mij laten dopen, omdat ik Jezus wilde volgen door het watergraf heen. Ik besefte heel goed dat de doop je geen gelovige maakt, het laat juist zien dat je gelooft. De doop redt mij niet voor het eeuwige leven. Ik ben gered door de genade en het geloof in Christus.

Genezing

In maart 2006 kreeg ik last van hoofdpijn. Elke dag, elk uur hoofdpijn… het is verschrikkelijk. In juni heb ik verschillende onderzoeken in het ziekenhuis gehad, maar hier is niets uitgekomen. Op jonge leeftijd (16 jaar) ben ik aan de medicatie gezet. Beginnend met 10 mg, eindigde ik in september 2008 bij 75 mg. In de tijd van de medicatie heb ik wekelijks bij de fysiotherapie gelopen, maar mijn hoofdpijn bleef. In september 2008 ben ik weer gaan afbouwen met medicatie. Ik wilde niet langer meer aan die troep.

1 Juni 2009 was er een genezingsdienst bij Opwekking in Biddinghuizen. Ik ben naar voor gelopen en heb gevraagd of ze voor mij wilden bidden. Ze hebben voor mij gebeden. Tijdens het bidden voelde ik me wel 10 kg lichter worden. Het was een bijzondere ervaring. De mensen die voor mij gebeden hebben eindigden met de zin `Priscilla, jij zult deze hoofdpijn niet meer hebben. God heeft jou genezen.` We zijn nu een jaar verder en ik heb niet weer de hoofdpijn gehad zoals ik het ooit gehad heb. Elk mens heeft wel eens hoofdpijn maar ik geloof dat God mij heeft genezen en inderdaad het zinnetje waar ze mee eindigde ‘’jij zult deze hoofdpijn niet weer krijgen klopt helemaal! God is zo bijzonder, zo groot en zo machtig

Loof Hem
om Zijn krachtige daden,
loof Hem
om Zijn oneindige grootheid.

Ik wil graag 1 tekst die mij aanspreekt aan jullie meegeven. Dit staat in psalm 150:2
Loof Hem om zijn krachtige daden, loof Hem om zijn oneindige grootheid.
Amen

Jacoba

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Even voorstellen

Mijn naam is Jacoba en ik woon in Zwolle. Ik ben geboren in juni 1983. Bijna mijn hele leven heb ik in Zwolle gewoond.

Waarom zit satan
mij toch steeds
op de hielen?
Vanaf mijn 13e tot mijn 21e heb ik in verband met mijn blindheid in Zeist gewoond op Bartimeüs. Dat is een instituut voor blinden en slechtzienden. Ik verbleef daar op een internaat. Van mijn 7e tot mijn 13e ging ik iedere dag met de taxi op en neer.
Op mijn 21e ben ik na veel problemen daar in Zeist weer in Zwolle komen wonen. Aangezien ik nog geen eigen onderkomen had ben ik eerst bij mijn broer en schoonzus gaan wonen,vervolgens bij mijn ouders, daarna bij mijn oom en tante en later weer even bij mijn ouders. In die tijd ben ik gaan knokken voor een urgentie om een huisje te kunnen huren. Daar woon ik nu al weer zo’n 3 jaar.

Mijn kerk

Zo ongeveer 100 meter naast mijn flatje staat een kerk. Omdat ik niet echt met het geloof ben opgevoed ging ik daar ook niet naar toe, want ja, wat moest ik daar nou? Ik hoorde op een dag op de radio een korte reportage over deze kerk. Dat was op een zondagmorgen. Ineens kreeg ik de impuls om er naartoe te gaan, hoewel ik eigenlijk niet wist wat ik kon verwachten. Al met al ben ik daar nu bijna twee jaar te gast. Zo voelt dat niet trouwens.
Omdat ik me meer in het geloof wilde gaan verdiepen, heb ik eerst de Alpha-cursus gevolgd. Die beviel zo goed, dat ik daarna ben doorgegaan met de Emmaüs-cursus. Na verloop van tijd heb ik God en Jezus wel een stuk beter leren kennen. Ook de bijbel lees ik nu meer en begin behoorlijk wat basiskennis te kweken.

Mijn probleem en Gods oplossing

Ik had alleen een probleem. Het was me opgevallen dat, zodra ik de bijbel pakte of op een andere manier met het geloof bezig ging, ik heel angstig werd. Ik had dan het gevoel dat iemand me stond te begluren en me waarschuwde dat ik dat niet mocht doen.

Tijdens de infoavond van de Emmaüs-cursus heb ik dit te kennen gegeven aan één van de kringleiders. Zij vatte het idee op om met me mee te gaan naar huis samen met de andere kringleiders en daar mijn hele huis door te bidden zodat het weer rustig zou worden. Toen we eenmaal thuis aankwamen bekroop dat angstige gevoel me weer. Toen begonnen ze met bidden tot God en Jezus. Ze baden of de satan verjaagd kon worden uit mijn huis en dat door heel het huis heen engelen konden komen.
Tijdens het gebed hadden ze mij bij de hand en ik voelde me zo warm worden, zo vredig! Haast onbeschrijflijk. Heel mijn huis was rustig geworden. Alleen voelde ik wel, dat zodra we ergens kwamen om te bidden dat de satan zich als het ware gewoon schrap zette en dus niet wegwilde, maar hij heeft verloren!!!!! Net zoals altijd. Nu kan ik dansend door het huis met een bijbel zonder een greintje angst. Zo heerlijk is dat!

Tweede poging van satan mislukt!

Maar later kwam ik door een foutieve link op internet op “the church of satan”. Ik was zo bang! En mijn computer liep gelijk vast. Ik heb gebeden of God me wilde helpen om niet meer bang te zijn. Direct na mijn gebed was ik volkomen kalm.
Ik heb ook aan God deze vraag gesteld: Waarom zit hij (satan) mij toch steeds op de hielen? Vanaf die tijd ben ik altijd kalm en kan ik zelfs, als ik weer verkeerde energieën in mijn huis voel, ze verdrijven door de naam van Jezus aan te roepen.

Eugene

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Toen ik de Heer nog niet kende, was Hij er al voor mij…

Ik ben Eugene, geboren in Kortrijk (België) in september 1954. Ik werd geboren in een groot gezin. Als de oudste van acht kinderen groeide ik op bij mijn grootouders tot 7 jaar en verder bij mijn ouders.
Ik raakte aan de drank toen ik ongeveer 18 was en dat duurde ongeveer tien jaar. Op dat punt begint dit verhaal.

Geen dak boven het hoofd

Vele jaren geleden, toen ik nog veel dronk, had ik heel veel problemen. Ik dronk om ze te vergeten, ging door het leven met goddeloosheid en vloekte er op los. Een leven vol alcohol, zedeloosheid en wetteloosheid… Ik deed dingen die een normaal mens zouden afschrikken.
Ik leefde er maar op los, leefde van de straat en vond telkens een weg om in mijn noden te voorzien. Tot ik volledig aan de grond raakte en op straat woonde.
Haveloos gekleed, ongeschoren en vuil sliep ik gewoon onder een brug of in een park. Overdag zat ik bij de oudere mensen, die in het park op een bankje zaten, om maar een sigaretje te kunnen rollen. Ik at als alles goed was één keer in de week, de rest was drank.

Op een dag werd ik heel ziek. Weken en maanden achtereen werd ik iedere nacht wakker van vreselijke krampen in mijn buik. Die pijn was echt ondraaglijk, maar toch ging ik niet naar de dokter. Als ik dronk dan ging het over, zei ik, want ik was een cowboy en cowboys drinken hun pijn weg. Tot ik bij een oude vriend mocht slapen en eten. Maar ik kon niet meer eten en sliep heel veel. Die vriend belde een dokter, die zei dat ik een soort buikgriep had.

Naar het ziekenhuis

Enkele dagen later moest ik echter heel dringend opgenomen worden in het ziekenhuis.
Ik ging in een soort coma en dat duurde zeven dagen. Toen ik wakker werd zat mijn moeder – die ik al jaren niet meer gezien had – bij mijn bed. Ze huilde… Ik werd er stil van. Ze vertelde dat ik bijna er geweest was, dat ik erg ziek was. Ik had zoveel gedronken dat mijn beide nieren geblokkeerd waren en ik dus vol water en giftige stoffen zat.
Diezelfde dag kreeg ik een katheter en hoorde ik dat ik aan de nierdialyse moest. Dat zou ik heel lang zou moeten doen om in leven te blijven. Elke dag kreeg ik twee bloedonderzoeken en ik kreeg heel weinig te drinken. Alles werd afgemeten.

Ik kreeg nieuwe kleren en werd in het OCMW (Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Werk) ingeschreven. Iedere week kreeg ik een uitkering. Zo werd ik heel goed verzorgd en begon zelfs een beetje bezoek te krijgen. Ik voelde me een beetje meer mens.
Iedere dag wat meer moed en vooral geen alcohol meer. Toen ik aan de dialyse lag, mocht ik eten en drinken wat ik wilde. Ik dronk altijd fris of water en begon goed te eten en zo.
Op een dag kwam de dokter bij me. Hij zei: “Het is nu goed en je nieren werken weer, de een 45% en de andere 35%.” Ik kreeg te horen dat ik de dialyse mocht gaan afbouwen en moest nog een maandje in het ziekenhuis blijven.

Thuis komen

En toen naar huis. Ja, dat was iets anders… Een huis!
Maar weer kwam een oplossing. De sociale dienst had een gemeubileerde studio gevonden voor me. Dus ik zat in feite op rozen en de dag kwam dat ik naar huis ging.
De eerste dag dat ik thuis was en eindelijk alleen, gebeurde het… Ik ging naar de kroeg, want in de acht maanden dat ik in het ziekenhuis was geweest had ik een aardig spaarpotje van de wekelijkse uitkering. Dus begon ik te drinken. Hé, ik was toch genezen?!

gewekt
door een fel,
klaar licht
Tot ik een hele tijd later ´s nachts werd gewekt door een fel, klaar licht en ik de volgende dag hulp zocht. Vanaf die dag dronk ik nooit meer en begon een normaal leven. Ik vond weer werk en korte tijd later een vrouw, Viviane, en stichtte een gezin. Ik kreeg twee schatten van kinderen en dacht: “nu is het goed”. Maar ik leefde nog altijd zonder de Heer in mijn hart, jammer genoeg.

God klopt aan de deur

Pas toen ik de Heer een tijdje kende, besefte ik dat Hij toen al zijn engelen rondom mij plaatste en me beschermde. Hij maakte me weer gezond en gaf me alles terug. Ik leefde goed, maar ik kreeg heel veel strijd. Nu heb ik het beet. De Heer is er altijd en overal om me te helpen en te steunen en hoef ik niet meer bang zijn want Hij is bij me. En de gemeente waar ik nu naar toe ga is mijn nieuwe familie in de Heer geworden.
Wat ben ik Hem dankbaar dat ik Hem vond en ik opendeed toen Hij aan de deur van mijn hart klopte!!

Herald

© Copyright MijnGetuigenis.nl
Niets van deze website mag worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van MijnGetuigenis.nl. Deze print is enkel voor persoonlijk gebruik.

Hoi mijn naam is Herald,

Dit is mijn verhaal. Ik ben 19 april 1973 geboren in Wezep. Samen met mijn zusje en broertje ben ik bij mijn ouders opgegroeid in de oude buurt van Wezep. Het was een traditioneel gezin.

AAN DE DRUGS

Ik was een jongen die hield van experimenteren, omdat ik dingen graag wilde ontdekken.
Toen ik 14/15 jaar was gebruikte ik softdrugs. In die tijd was ik zo high of stoned dat het me 13 ausies – trainingspakken – gekost heeft door brandplekken van het blowen. Ook heb ik die tijd meerdere keren glaasje gedraaid. Op 16-jarige leeftijd ging ik naar de disco en dronk al gauw 40 glazen bier. Toen ik 18 was, ben ik verslaafd geraakt aan harddrugs, hoofdzakelijk speed en XTC, af en toe heb ik ook coke gebruikt.
Daarnaast heb ik ook een tattoo op mijn arm laten zetten. Dit is nu een blijvende herinnering aan mijn oude leven.

Als ik een keer helder was wist ik: dit is het niet. Ik was bang om zonder drugs te leven en bad voor een gelovig meisje, dankzij mijn traditionele achtergrond.
In 1994 kreeg werd ik psychotisch (dat zijn duivelse stemmen in het hoofd). Ik werd zo agressief dat ik in 1996/1997 vast heb gezeten voor een poging tot doodslag. Ik kreeg onder andere door justitie een psychiatrische opname opgelegd, omdat ik een gevaar voor de maatschappij was.

OMMEKEER

In het huis van bewaring kreeg ik een Bijbel. Daar ben ik toen in begonnen te lezen.

Op tweede paasdag 1999 kreeg ik verkering met nu mijn vrouw Glinda en ben ik vervolgens met drugs gestopt. We zijn 17 november 2000 getrouwd en hebben nu 2 kinderen, Sven en Jeremy. Prijs De Heer!!!

In 2005 heb ik mijn hart aan Jezus gegeven en op 8 april 2006 ben ik gedoopt. Mijn vrouw dacht eerst dat ik gek geworden was. God heeft haar echter in een droom bevestigd dat de doop door volledige onderdompeling goed is. Halleluja!
God heeft me bevrijd van alcohol, drugs en occulte machten. Ook gaat het goed met mijn gezin.

Openbaring 12 vers 11:
En zij hebben hem overwonnen door het bloed van het Lam en door het woord van hun getuigenis
.