Mijn Getuigenis

Ik ben Ben Verhoef, 43 jaar oud. Getrouwd en vader van 3 kinderen. Ik ben koster in de Hervormde Gemeente van Kootwijkerbroek. Mijn getuigenis gaat niet over genezing of één andere spectaculaire gebeurtenis, maar “gewoon” over Gods leiding in mijn/ons leven.

Ruim 6 jaar geleden was ik nog werkzaam in het commerciële bedrijfsleven, had een goed betaalde, verantwoordelijke functie. Ik had het ook ontzettend goed naar m’n zin. Toch wisten mijn vrouw en ik beiden dat er voor ons iets anders was weggelegd, sinds God in ons beider leven werkte. We zijn beiden opgegroeid in een orthodox kerkgenootschap, maar hadden niks met het geloof, tot God dat Zelf veranderde. Wij waren inmiddels al van kerkgenootschap veranderd en gingen daar veel meer van God ervaren.

Enfin, we hebben van alles geprobeerd, van de zending tot het predikantschap, maar alles ging al over voordat we er eigenlijk aan begonnen waren. Tot we een advertentie in een kerkblad zagen staan voor een oproep voor de functie van koster in de Hervormde Gemeente van Woudenberg. We hebben gesolliciteerd en werden al vrij snel afgewezen. We waren best teleurgesteld.

Nog geen 2 weken later stond er een zelfde oproep in het kerkblad voor een koster in Kootwijkerbroek. We hebben gebeden en geschreven en voordat we de brief op de post deden konden we tegen elkaar zeggen dat we zeker wisten dat het goed kwam. God gaf dat in ons beider hart. Om een lang verhaal kort te maken. Het kwam goed. We werden inderdaad aangenomen, moesten wel wat salaris “inleveren”, maar dat was beslist niet erg.

Gedurende de sollicitatieprocedure kwamen we er ook achter waarom wij niet naar Woudenberg moesten. Daar ging namelijk onze voorganger uit Kootwijkerbroek naar toe. En zo leidde God ons op een wonderlijke manier naar een functie in dienst van Zijn Koninkrijk. En nog ervaren we hier elke dag Gods leiding, in kleine dingen en grote dingen en we doen ons werk elke dag met blijdschap. We hadden eerst het idee dat een leven in zijn dienst iets groots zou moeten zijn. Iets van zendeling, evangelist of predikant. Maar juist in deze functie kunnen we met onze handen én met onze oren tot zegen zijn in Gods Koninkrijk. Elke dag opnieuw ervaren we dat hier onze plaats is, en we hopen hier nog heel lang werkzaam te mogen zijn.

Hoi, mijn naam is Karin, ik ben 28 jaar en 8 jaar getrouwd.

In mijn jeugd ben ik al in aanraking gekomen met het geloof, doordat mijn ouders altijd naar de kerk gingen. Maar ik vond niet dat ik daar op mijn plek was. Omdat ik dyslectisch ben vond ik catechisatie erg moeilijk en ik was bang fouten te maken.

Mijn ouders waren altijd thuis: m’n moeder was depressief en mijn vader heeft een heel zwaar ongeluk gehad waardoor hij niet kon werken.
Op de basisschool ben ik heel veel gepest. In de laatste klas kreeg ik last van epilepsie, en toen ik naar de middelbare school moest ging dat zo slecht dat ik opgenomen ben in een epilepsiecentrum in Heemstede. Daar heb ik 2 jaar gewoond en ik ben daar ook naar school geweest. Omdat ik niet goed mee kon komen is mijn niveau erg omlaag gegaan.

Toen ik weer “thuis” kwam ging ik naar een gewone middelbare school waar ik wederom erg werd gepest. Ik heb in 1 jaar tijd 4 scholen gehad tot ik in Rotterdam op school terecht kwam. Daar heb ik m’n allerbeste vriendin leren kennen, wat ze nu al 14 jaar is.

Op een gegeven moment werd mijn vader heel erg ziek en in 2000 is hij overleden. Ik was toen 19 en ik mis hem jaren later nog steeds heel erg. Voor hij ziek werd was ik al depressief door alles wat er gebeurde, en toen hij is overleden werd het nog erger en liep ik met zelfmoordneigingen. Ik ben toen aan de medicijnen gegaan (Prozac). Na een jaar of 2 aan de Prozac te hebben gezeten, is bij mij geconstateerd dat ik een licht verstandelijke beperking heb waar ik nu hulp voor krijg.

Mijn man heb ik in 2000 leren kennen en hij heeft mijn vader maar 4 weken gekend – toen overleed hij.
Nadat mijn vader is overleden heb ik het geloof de rug toegekeerd en wou er niets mee te maken hebben. Mijn vader was zo gelovig, waarom moest hij dan zoveel pijn hebben tijdens zijn laatste dagen?? Ik was boos! Heel boos!

Ik ben in de tijd heel veel aangekomen. Op een gegeven moment woog ik ruim 320 kg. In 2005 kreeg ik een longembolie die me bijna fataal is geworden, en toen ging bij mij de knop om. Ik heb per meter weer moeten leren lopen. Ik ben toen 100 kg afgevallen en helaas stond toen m’n gewicht stil. In 2006 heb ik een gastric bypass gehad en op het moment weeg ik nog 117 kg.

Op 25-09-08 (1 dag voor het 8 jaar overlijden van mijn vader) heb ik een borstverkleining gehad, per borst hebben ze 2 kg huid verwijderd. Ik ben er erg blij mee. Nu ben ik bezig met de voorbereidingen voor een body-lift (rug en buik in 1x)

Na ongeveer anderhalf jaar kwam de jeugdouderling van mijn oude gemeente een keer bij me langs. We hebben toen een heel gesprek gehad, en we besloten dat ik naar de gemeente van mijn huidige woonplaats zou gaan. Daar ben ik in contact gekomen met die jeugdouderling, een heel fijne man, en ook zijn vrouw heeft mij heel erg geholpen. Ik heb toen besloten om belijdenis te gaan doen en op 8 mei 2006 heb ik m’n belijdenis afgelegd. Ik kreeg de volgende tekst mee: “Werp uw bekommernis op de Here, Hij zal voor u zorgen”. Dat was een erg moeilijke tekst voor me omdat ik heel lang boos ben geweest.

Ongeveer een jaar geleden lag ik op bed met m’n rug en bekken. Ik lag al 15 weken op bed met morfine. Een kennis van mij heeft toen samen met mij gebeden en ik heb toen echt Zijn liefde gevoeld. Tijdens het gebed werd mijn hele lichaam warm en begon te beven. Ik was bang op dat moment maar tegelijk ook weer niet. Na het gebed stond ik op zonder pijn of iets, Hij had me aangeraakt! Het was best eng dat te voelen maar wat er daarna met me gebeurde is met geen pen te beschrijven. Ik kon weer leven, me weer nuttig maken in de maatschappij.

Mijn man is niet gelovig en soms vind ik dat heel erg moeilijk, maar sinds kort heb ik een vriend die ook gelovig is (dat wist ik niet maar nu gelukkig wel dus ik kan heel erg goed met hem praten over het geloof).

Ik merk nu dat het een heel stuk beter gaat, ik luister heel veel naar opwekking en kan daar heel m’n gevoel in kwijt, ik zing uit volle borst mee. Muziek doet mij heel veel vooral de Opwekking.
Lezen in de Bijbel vind ik erg moeilijk omdat ik dus dyslectisch ben. Ik probeer in een kinderbijbel te lezen en dat gaat redelijk. Die vriend waar ik het net over had helpt me er ook bij. Bidden vind ik ook erg moeilijk, ik weet de goede woorden niet te vinden, maar ik ben er van overtuigd dat het goed gaat komen. Groeien in het geloof hoop ik nog heel erg te doen.

Nu gaat het redelijk, ik merk dat ik er nog lang niet ben, maar ik zie de toekomst weer met vreugde tegemoet!

Ik ben Aart Tomassen jr en dit is mijn levensverhaal:

Ik ben geboren op 21-01-1984, in een gezin van, met mij erbij, 12 kinderen. Ik ben de jongste in dit grote gezin van 3 meiden en 9 jongens. Op mijn geboorte dag is ook een van mijn broers jarig.

Het gezin Tomassen was op het moment van mijn geboorte wonende aan de Salgsteeg 9 in Horst, een buurtschap van Ermelo. Mijn vader had een groot bedrijf en het huis waarin ons gezin woonde was erg groot. Dit is ook wel nodig met 11 kinderen in huis (11 kinderen omdat de oudste van de twaalf alreeds was getrouwd toen ik werd geboren).

Om het huis lag een stukje bos en ik heb hier veel plezier beleefd. Op mijn 4e ging ik naar een school die slechts vijf minuten lopen van het huis af stond. Maar nadat ik hier een half jaar op school had gezeten besloten vader en moeder Tomassen om de kinderen naar een Reformatorische school te brengen.

Verlies van familieleden
Toen ik 7 jaar was kreeg het gezin de verdrietige mededeling dat de broer, die samen met mij jarig was, leukemie had en hier niks meer aan gedaan kon worden. Na een jaar van ziekte en medicijnen overleed mijn broer op 20-jarige leeftijd. Dit was een hele klap voor het gezin. Ik was op dat moment 8 jaar en had eigenlijk nog niet het besef wat er precies was gebeurd.

Op mijn twaalfde ging ik naar de middelbare school en wel naar de Mavo. Na twee jaar weinig leren en veel kattenkwaad kwam ik terecht op het VBO. Ik volgde daar de richting plantenteelt en besloot dit na twee jaar met een diploma. Na de middelbare school, ik was toen 16 jaar oud, ging ik werken bij mijn broer in een poeliersbedrijf. Bij dit bedrijf ging het niet altijd even goed en er kwam een faillissement. Toen kwam ik te werken bij een hovenier waar ik daarvoor ook zaterdags had gewerkt en waar ik stage heb gelopen. Nadat ik hier een aantal maanden had gewerkt maakte het poeliersbedrijf een doorstart en kwam ik weer terug op mijn oude werk. Ik schommelde nog verschillende keren van poeliersbedrijf naar de hovenier en weer terug.

Op mijn 14e hoorde ik het bericht dat een neefje een kanker gezwel had in zijn hoofd, en diezelfde week kwam ook het bericht dat een nichtje kanker had. Het neefje en nichtje waren van verschillende ooms, en in de leeftijd van 16 en 18 jaar.

Ook kreeg ik op dit moment in mijn leven een erg sterke verlegenheid over me waardoor ik alcohol begon te drinken.

Op mijn 15e kwam het bericht dat mijn neefje en nichtje waren overleden in de leeftijden van 17 en 19 jaar oud. Dit voorval maar vooral de verlegenheid brachten me tot een overmatig drankgebruik van elke dag tot verslaving toe. Wonderlijk genoeg had het verder geen gevolgen voor mijn werk. Wel had het tot gevolg dat ik erg eenzaam werd en op mijn 17e drugs begon te roken. Na enkele zelfmoordpogingen wist ik het echt niet meer en zag ik mijn leven als een zwart boek.

Dit was gelukkig slechts van korte duur want op mijn 18e werd ik geraakt door een preek van een dominee in de Hervormde kerk van Ermelo. Het ging erover dat Jezus in een kribbe is geboren, en als we Hem willen zien, moeten we knielen omdat de kribbe op de grond staat. Die avond knielde ik bij het Kruis van Golgotha en legde zijn leven in de handen van Jezus. Ik stopte op dat moment met de drugs en het alcoholgebruik wordt sterk verminderd, maar ik kan er nog zeker niet vanaf blijven. Dit ook in verband met de verlegenheid die ik had.

Op een middag, toen ik weer erg aangeschoten was, kwam ik geestelijk weer diep in de put, en dacht toen weer aan het gebeurde van die zondag. Ik stond op mijn slaapkamer voor de spiegel met de lamp erboven aan. Ik vroeg God of Hij me wil gebruiken, en als dat zo is, of God de lamp uit en dan weer aan wil doen. Dit gebeurde op dat moment niet, maar na een half uur, toen ik naar buiten liep om naar het café te gaan, zag ik het buitenlicht. Op dat moment gebeurde het dat het licht uit ging en na enkele seconden weer aanging. Ik was hier erg stil van maar vervolgde op dat moment toch mijn weg naar het café. Tot het moment dat ik God vroeg om me van de alcohol te verlossen. Dit gebeurde en de volgende dag bleek dat ik allergisch was geworden voor alcohol.

Ik was hiermee wel van de alcohol verlost, maar niet van de verlegenheid, en dit bracht me naar een punt van vereenzaming, omdat ik niet onder de mensen durfde te komen. Hij loog om onder de verjaardagen uit te komen en dat soort dingen. Ook leidde de vereenzaming tot het kijken van televisie tot laat in de nacht. Op een gegeven moment, toen ik tot erg laat voor de televisie zat, kwam er een pornofilm voor. Ik raakte hier in verwikkeld en zat elke nacht voor televisie, en raakte verslaafd aan pornografie.

Naar Ethiopië
Na een tijdje kwam ik via-via in Ethiopië terecht waar ik voor 10 dagen met enkele gezinsleden verbleef op een ontwikkelingsproject van een Nederlandse zakenman. Hier kwam ik in een nieuw level terecht wat betreft mijn leven. Ik zag hier de armoede en verloor mijn hart aan Ethiopië.

Ik besprak wat ik op dit project kon betekenen, en er werd afgesproken dat ik terug zou komen om de mensen het poeliersvak bij te brengen. Voor anderhalf jaar kwam en ging ik, en in de tussen tijd kreeg ik verkering met een Ethiopisch meisje. Dit werd helaas niet op prijs gesteld door de leiding van het project, en ik moest op dat moment overhaast terug naar Nederland. Ik verbleef hier voor een dik jaar en had op het begin contact met haar via mail en telefoon maar dit verwaterde al gauw in verband met de kosten. Ik raakte steeds meer betrokken bij de evangelische gemeente en organiseerde samen met een oom en broer een praiseavond 1 keer in de maand. Op 1 van deze avonden sprak een zendeling van Jeugd met een Opdracht die de basis van deze organisatie in Nigeria leidde. Ik besloot om samen met mijn broer en diens vrouw naar Nigeria te gaan om daar de DTS van Jeugd met een Opdracht te volgen. Dit is een bijbelschool die wordt gegeven door de organisatie JmeO. We besloten om via Ethiopië te gaan om het project nog eens te bezoeken waar ik verschillende malen was geweest. Na overleg was hier een mogelijkheid voor en op 19 januari verlieten wij Nederland om voor zes weken naar Ethiopië te gaan en daarna voor 7 maanden naar Nigeria.

Gebedsverhoring
Ik wist dat het meisje van destijds niet meer op het project werkzaam was in Ethiopë maar was haar zeker niet vergeten. Ik had veel voor haar gebeden en gevraagd of we elkaar zouden mogen ontmoeten. Ik ben zelf niet op zoek gegaan naar haar maar na twee weken in Ethiopië belde ze zelf. Ik was blij met deze gebedsverhoring en het bleek dat de liefde van beide kanten alleen maar meer was geworden. Ik besloot om het meisje genaamd Annet mee te nemen naar Nigeria. Na veel moeilijkheden bij de Nigeriaanse ambassade kreeg Annet net op tijd haar visum en kon dus mee naar de bijbelschool. Haar zoontje, dat ze op dat moment al had van een vorige relatie, bleef bij haar moeder.

Zo begon een mooie tijd in Nigeria, maar ook een zware tijd voor ons Nederlanders: wij zijn zo gewend aan electriciteit en stromend water, hier was alleen water uit de put. Na anderhalve maand werd mijn schoonzus ziek, en een paar weken later werd er besloten dat het beter was voor haar en haar man om naar Nederland terug te keren. Annet en ik bleven nog enkele weken om onze theorie cursus af te maken, en om dan ook terug te gaan naar Ethiopië, omdat ze naar haar zoontje terug wilde.

Op de school hebben wij veel geleerd en zijn we vrijgezet van hun verleden. Ik ben net voor het starten van de bijbelschool ook gedoopt in Nigeria. Ook kreeg ik enkele profetieën dat ik God zou mogen dienen als een groot zendeling en velen zou bekend maken het Koninkrijk van God en Zijn Zoon Jezus.

Na 4 maanden Nigeria gingen we terug naar Ethiopië en werd besloten om naar de stad Mekelle te gaan in het noorden van Ethiopië, ook omdat hier de familie van Annet woonde. Hier aangekomen keken we uit naar een huis, en toen dat allemaal rond was, werd er rondgekeken bij verschillende organisaties. Na enkele organisaties te hebben bezocht besloten we om samen te gaan werken met een lokaal kindertehuis. Dit tehuis heeft als naam Operation Rescue. Annet en ik sloten ons aan bij de lokale volle evangelie gemeente. Op een conferentie in 1 van de evangelische kerken werd ik naar voren geroepen en werd over mij dezelfde profetie uitgesproken als in Nigeria.

Nu kwam er een tijd van voorbereiding op het werk van God en tegelijk het helpen van Operation Rescue. Tijdens een tijd in Nederland zetten we een eigen stichting op om hun werk en henzelf te ondersteunen. De stichting heet Christelijke Stichting Help Aidsweeskinderen Ethiopië of in het kort CSHAE.

In de week dat ik 23 jaar werd verbleef er een team van JmeO bij hem en het kindertehuis. Ik mocht met dit team mijn eerste stappen zetten in het geestelijk bedienen van mensen door middel van gebed. Daarvoor had ik dit alleen nog maar in Nederland mogen doen toen ik in November van zijn 22ste levensjaar in Nederland was. Nu mocht ik het ook voor het eerst doen op de plaats waar ik ben gebracht door God.

Uit de dood
Er gebeuren veel bijzondere dingen en 1 daarvan wil ik in het kort omschrijven. Het was weer een avond waarop we een dienst hadden met de jeugd van de universiteit. De avond was erg gezegend en we hebben voor vele jongeren mogen bidden. Velen van hen werden door de Heilige Geest vervuld en vielen hierbij op de grond. Aan het einde van de avond net voor het afsluitingsgebed liet God mij weten dat ik naar buiten moest gaan. Hier aangekomen vond ik een meisje die op de grond lag en, zo dacht ik, last had van haar hart. Ik heb voor haar gebeden en ben mijn auto gaan halen om haar naar het ziekenhuis te brengen. Onderweg werd er door mensen die het meisje vasthadden geschreeuwd dat ze was overleden. Nadat de auto was gestopt en het meisje op de grond gelegd, vroeg men voor eerste hulp maar hier wist niemand iets vanaf, en naar het bleek was zij ook alreeds overleden. We hadden haar pols nagekeken en haar hart klopte ook niet meer. Na een kort moment van paniek riepen we “IN JEZUS NAAM”. Op datzelfde moment kwam het meisje terug in het leven. God is machtig!

God is in deze week met zo’n wonder begonnen om mij weer een stukje dichter te brengen bij mijn roeping. Nadat het team weg was ben ik naar Addis Abeba gegaan en heb daar nog een dienst van jeugdleiders mogen mee maken met ook veel gebed voor mensen. Toen kwam ik terug in Mekelle en kwam er weer een tijd van het gewone werk en het voorbereiden op ons werk voor God. Annet is daarna een week naar Addis Abeba geweest om weer een stukje bevrijding tegemoet te gaan door gebed met enkele vrienden van ons. Na deze week hebben we samen nog enkele weken gehad van bevrijding van demonen bij ons allebei. We mochten op dat moment zien hoe God ons aan het klaar maken is voor onze bediening in het Koninkrijk van God.

Een eigen ministry
Begin 2009 is er besloten om samen met een Ethiopische evangelist een eigen ministry op te zetten. De evangelist en ik hebben al verschillende conferenties gehad en honderden mensen hebben hun leven aan Jezus gegeven en velen zijn genezen en bevrijd. Met onze nieuwe ministry willen we wereldwijd mensen bereiken met het bevrijdende, genezende en ware evangelie.

Christelijke Stichting Help Aidskinderen Ethiopie heeft een eigen website: www.CSHAE.nl. Als u Aart en Annet wilt steunen, kan dat via deze pagina.

Hallo, mijn naam is Hanneke de Heer en ik ben blij te lezen over de getuigenissen op deze site! God is goed, en verandert levens, net als de mijne:

Nooit kon ik keuzes maken in mijn leven. Ik wist niet waar ik goed aan deed. Ik kreeg niet de bevestiging waar ik zo naar verlangde, dat het oke was wie ik ben, met al mijn fouten en mijn goede dingen. Ik verlangde enorm naar iemand die naar me wilde luisteren, maar die leek er nooit te zijn.
Het maakte mij alleen en van een vrolijk onbezorgd kind raakte ik in een isolement.

Anorexia
Het enige wat mij goed deed voelen was als ik minder ging eten en het presteerde om steeds meer af te vallen. Als ik honger kreeg ging ik sporten om zo controle te kunnen houden. Ik besefte niet hoe ver weg ik raakte van relaties met mensen. Enorme angst om met iemand oog in oog te praten viel over me, alsof ze dwars door me heen zouden kijken en ontdekken wat voor zelfhaat ik van binnen had. Mijn gevoelens durfde ik nooit te uiten.

Mijn werk was een overleving en als ik thuis kwam was ik totaal iemand anders. Alles draaide om het eten en loog als ik iemand vroeg of ik al gegeten had, ik raakte zelfs geobsedeerd in het sporten op een lege maag.

Op naar Australië
Depressie maakte dat niks er meer toe deed. Ik wilde weg uit mijn huidige leven, op wat voor manier dan ook en besloot een reis naar de andere kant van de wereld te maken.

Doordat mijn omgeving veranderde besefte ik dat God bestaat en kon er niet omheen dat er een Schepper is die de natuur zo mooi heeft gemaakt. Ook gunde ik mezelf voor het eerst letterlijk stil te staan. Beetje bij beetje ging ik beseffen dat ik hulp nodig had.

Hoewel deze reis me dat liet zien, had ik moeite het te accepteren, ik vond altijd dat als je aan jezelf gaat werken, het egoistisch is. Ik had zo’n laag zelfbeeld, ik deed er niet toe en laat staan dat ik van mezelf kon houden. Hoewel het me beangstigde besloot ik terug te gaan en een instantie te zoeken die mij kon helpen.

Hoop
Het begon met Anorexia eetgroepen waar ik alleen maar meer van ging afvallen door de “concurrentiestrijd” die er tussen die meiden heerste. Hoewel ik dacht met een paar gesprekken wel even te veranderen, ging ik van maatschappelijk werker naar psychiater en uiteindelijk naar een 24 uur opvang, De Hoop, een christelijk therapie centrum in Dordrecht. Daar werd ik pas echt met mezelf geconfronteerd en hoe ik probeerde controle te houden. Het eten aan tafel, een pijnlijke rode draad in mijn leven; mensen die naar je kijken wat je eet, hoeveel je eet. Het kostte me een jaar om uiteindelijk mezelf de tijd en rust te geven om een normaal leven te kunnen leiden, zonder te hoeven nadenken over mijn eetpatroon.

Het doel van mijn leven, het verlangen er niet meer te zijn, veranderde van schaamte en angst in hoop. Ik leerde mijn gevoelens te uiten. Tijdens een werkweek in de therapie, heb ik voor het eerst beseft dat het een keuze is, om te (willen) leven. De zelfdestructieve gedachten haalden me zo naar beneden dat ik wel een keuze moest maken. Ik kon er niet omheen, ik verlangde zo naar erkenning!
Dwars tegen al mijn gevoelens in, maakte ik de keuze voor gebed tot God en ben ik bevrijd van mijn zelfdestructieve gedachten, zelfmoordgedachten en depressie.

Het was stil
De volgende dag kan ik me herinneren dat ik geen énkele negatieve gedachte had. Geen ENKELE. Ik ging beseffen hoe mooi de natuur was en ik kreeg energie terug en dankbaarheid. Ik koos voor het Leven. Ik kon wel janken van blijdschap en wist dat Jezus het leven was en was benieuwd om Hem te leren kennen. Ik wist 1 ding zeker: dat ik voor God wilde leven, omdat Hij mijn leven gered heeft van de dood. God bevestigde dit met de belofte uit Psalm: 118:17: Ik zal niet sterven, maar leven en de daden van de HEER verkondigen!

De periode daarna was niet gemakkelijk, hoewel het steeds beter ging, en ik gewoon echt kon zijn en niet hoefde te focussen op anderen om mij heen. Ik kreeg zin om voor fotografie te gaan studeren en hierin te ontdekken wat beauty is in de wereld. Een jaar later, uit therapie, wist ik 1 ding zeker: dat ik voor God wilde leven, omdat Hij mijn leven gered heeft van dood.

Uit dankbaarheid liet ik me dopen en ik zette een stap om Hem te volgen en sindsdien weet ik dat God in mij veel sterker is dan wat dan ook! Ik besloot mijn baan op te zeggen en mijn nieuwe passie te volgen: fotografie studeren en de bijbel. Via YWAM (Youth With a Mission) heb ik me aangemeld voor een DTS (Discipel Training School) en Fotografie in Hawaii.
Een droom werd werkelijkheid. God moet wel van mij houden!

Pas daar was het dat ik dingen uit het verleden kon overgeven aan God en kon loslaten. Het verlangen om uit de bijbel te lezen werd steeds groter en de relatie met God werd echt, als een vriend die met me praat. Voor het eerst voelde ik me vrij!!

Na de DTS
Na de DTS ben ik verder gaan reizen. Een reis rond de wereld als zendeling en fotografe met als focus op de bijbel en worldview heeft mijn perspectieven totaal veranderd. Tijdens deze reis ben ik geconfronteerd met het welzijn van de mensen in vele landen. Ik kreeg de kans van God er voor anderen te mogen zijn, waar dan ook in de wereld.

Deze ontdekkingsreis heeft me duidelijk gemaakt dat het niet om mij gaat, mijn leven, mijn comfort, mijn vrienden. Het gaat om de liefde van God in iemands leven en het belangrijkst is dat te kunnen delen, waar je ook bent. En bovenal vond ik de grootste schat die ik maar kan bedenken: zoveel vreugde, door de mensen die ik ontmoette, ongeacht hun levenssituatie.

Elke dag is een uitdaging, het maakt niet uit waar je bent. Ik dacht dat ik zelf dingen kon veranderen, maar nooit durfde ik een keuze te maken om te vertrouwen dat God mij kan veranderen. Ik dacht dat ik geen angst kende, totdat ik in de spiegel keek. Ook nu, alsof het lijkt dat mijn leven perfect lijkt te gaan, blijft het keuzes maken, weten wat de opties zijn en wat waarheid is en wat leven/hoop geeft in die keuze.

Dat gaat soms dwars tegen gevoel en controle in. Maar uiteindelijk levert het vrijheid, en zekerheid op. Weten wat je zwakheden zijn, maakt het makkelijk te zien wat je valkuilen zijn en waarin je je soms kunt bevinden. En je hebt mensen om je heen nodig en die er voor je willen zijn. Erop vertrouwen dat diegene jou wil helpen. Een goede relatie opbouwen kost tijd en is soms pijnlijk. Maar ik kan niet zonder en ik denk dat niemand dat kan. Dat is God’s Hart, een relatie met ons te hebben. En Hem vertrouwen, dat Hij alleen maar het allerbeste wilt voor jouw leven.

Hanneke is momenteel voor haar studie op Hawaii. Op haar weblog en fotoboek lees je meer.

Ik ben Martijn, 21 jaar oud en zit momenteel in de afrondingsfase van mijn studie Bedrijfseconomie. Het lezen en opnemen van getuigenissen van anderen in gesprekken, maar ook via deze website heeft me altijd geraakt en ik hoop dat anderen via dit medium ook weer geraakt mogen worden door Zijn grote hand.

“Waarom ik, en waarom niet zij?” is een vraag die soms nog steeds met me speelt, en dan lees ik de getuigenissen hier en merk ik dat ik blijkbaar toch niet de enige ben… Daarom vind ik deze site nuttig, en wil ik graag mijn bijdrage leveren.

Op basisschool leeftijd kwam ik al in aanraking met (jeugd)psychiaters en therapie. Ik bleek een agressiestoornis te hebben waardoor ik mezelf niet kon beheersen. Iets wat erg uitdagend was bij sommige jongetjes, en dat resulteerde in dat ik iemand het ziekenhuis in sloeg en in therapie terecht kwam. De therapie had succes en ik beheers mezelf nu veel en veel beter, maar de psychiater die ik erbij kreeg hielp niet en dat heeft op latere leeftijd nog grote gevolgen gehad.

In mijn pubertijd begon ik te twijfelen aan het geloof. Waarom heeft God de dingen voor ons gedaan heeft die Hij verhaald in de bijbel? Ik kon al helemaal niet verklaren dat Hij van elk mens hield, zelfs als we zo’n rotzooi van de wereld maken. Ik begon te twijfelen aan de kennis die ik over Hem had, want ik begreep de logica van Zijn daden niet.

Toen ik 14 was ging ik op vakantie naar Noorwegen. Er woont familie en daardoor was ik er al meer dan twintig keer geweest. Mijn neef was in ongeveer dezelfde leeftijd als ik en daardoor bouwde ik daar ook een vriendengroep op. Toen wij halverwege Denemarken waren, kregen 2 vrienden in Noorwegen een dodelijk ongeluk. Eén was op slag dood en de ander werd in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht. Deze laatste was één van de weinige vrienden die ik echt vertrouwde, en waar ik veel mee over mijn bezigheden praatte. Eenmaal aangekomen kreeg ik het nieuws te horen en snelden we naar het ziekenhuis. De 2e vriend overleed een half uur voordat ik het ziekenhuis bereikte…

Voor mij was de conclusie simpel: Als dít de weg van God was met mensenlevens, dan was dit niet mijn weg. Ik verafschuwde God, wist wel dat Hij bestond maar vond Hem een eikel* als Hij dit wenste te doen met mensen op zo’n jonge leeftijd. Als gevolg van dit denken ging ik mijn heil in andere dingen zoeken en werd zodoende een jeugdig crimineeltje. Ik begon met roken. Toen dat niet meer werkte kwam veel alcohol, “geklooi met meiden” en blowen, met als doel zoveel mogelijk afstand doen van mijn gedachten en afstand van de dingen die ik zo graag weer op een rijtje wou hebben. Niets kon me meer schelen, en ik belandde op den duur weer bij een psychiater die ook niets met mijn verhaal kon.

Mijn leven ging verder. Op school had eigenlijk niemand door dat mijn toestand zo verslechterde. Scherpzinnigheid en droog gedrag maakte dat ik over kwam als een humoristisch en vrolijk in het leven staand persoon. Zo ging het tijden lang “goed” en kon ik mijn niet verwerkte verleden negeren, totdat de volgende gebeurtenis voor de deur stond.

Joke
Ik slaagde, ging naar het HBO en kwam in een nieuwe groep vrienden, waaronder ook meiden waarin ik “mogelijkheden” zag. Onverwacht was dat er nog een relatie uit kwam rollen ook, en zo had ik per november verkering met Joke. Binnen een maand nadat ik verkering met haar kreeg, ging haar vader er vandoor met een andere vrouw. Joke had thuis een “zware” opvoeding gekregen en dit was voor mij wederom een bewijs dat bij slechte gebeurtenissen altijd het woordje “God” betrokken was. Joke’s moeder kwam in een inrichting terecht, waardoor Joke in een pleeggezin terecht kwam. Ze was labiel en kon niet meer op haar ouders terugvallen, waardoor ze dat logischerwijs op mij deed omdat ik “haar vriend” was.

De relatie werkte niet en ging na 3 hectische maanden uit omdat het gevoel er voor mij niet was. Joke bleef echter op mij terugvallen omdat ik haar die eerste 2 maanden ook al had doorgesleept, en ik bleef haar ook bijstaan. Deels menselijke interesse (ik zou bijna psychologie gestudeerd hebben), deels inzicht en vriendschappelijke liefde motiveerde me hierin. Ze was als een zusje voor me, en was op dat moment één van de weinig meiden die een plekje in mijn hart gekregen heeft.

Ondertussen bleef ze professionele hulp weigeren, en achteraf betreur ik het dat ik haar mijn ervaring met deze mensen verteld heb, want ik heb nog steeds het donkere vermoeden dat ze mede hierdoor nooit met die mensen wou (proberen te) praten.

Verder in dat jaar kreeg ik een nieuwe vriendin en was ik voor het eerst van mijn leven echt smoorverliefd (het zogeheten roze wolkje). Lang mocht dit plezier echter niet duren, want voor Joke bleek dit de definitieve klap. Zij had altijd gedacht dat ik wel bij haar terug zou komen en dat ik gewoon tijd nodig had. Deze afknapper is de druppel voor haar geweest, en tussen Kerst en Oud en Nieuw 2005 doet Joke een zelfmoordpoging. Ze kwam in een inrichting terecht, en bij “toeval” bij mij in de buurt. Zodoende heb ik Joke daar nog een paar keer kunnen bezoeken.

Net voor Valentijn ging mijn relatie uit, dit keer niet door mijn toedoen want ik was nog steeds smoorverliefd. Een paar dagen later pleegde Joke zelfmoord door voor een trein te springen. Mijn leventje, voor zover ik het nog kon trekken stortte compleet in. Drie maanden kon ik het volhouden met zware depressies en complete geslotenheid. Hulp weigerde ik, en thuis wist niemand van het voorval van Joke af, omdat ik ontzettend bang was voor het oordeel van mijn ouders (die het tot de dag van vandaag niet weten). Uiteindelijk trok ik het niet meer. Ik zou op 28 april (Joke d’r verjaardag) om 12:52 (haar sterftijd) voor “dezelfde” trein gaan springen.

“Bedenk goed wat je vrijdag gaat doen, mijn zoon”
God greep echter in. Woensdag 26 april ging ik stappen met een stel vrienden, en was onderweg naar huis toen ik Hem ontmoette. Het laatste stuk in de trein zat ik alleen, en er kwam een man tegenover mij zitten. Een zwerver, stinkend en oud, ik verdiepte me nog wat dieper in mijn krant. Hij begon te praten over dingen die alleen God weten kon en kan. Details over mijn verleden die niemand wist. Toen ik hem gedag zei en uitstapte zei hij nog: “Bedenk goed wat je vrijdag gaat doen, mijn zoon”. Woorden die ik nooit meer kan vergeten.
Ik wist niet meer wat ik doen moest. Na er een nacht niet over geslapen te hebben besloot ik een vriend van me te bellen.

Volgens hem moest ik bidden, de bijbel openslaan en lezen, God zou dan de rest doen. Nuchter als ik ben absoluut niet het antwoord dat ik wou. Ten einde raad besloot ik het toch te doen en las Romeinen 14;7-10: 7 Niemand van ons leeft voor zichzelf, en niemand van ons sterft voor zichzelf. 8 Zolang wij leven, leven we voor de Heer; en wanneer wij sterven, sterven we voor de Heer. Dus of we nu leven of sterven, we zijn altijd van de Heer. 9 Want Christus is gestorven en weer tot leven gekomen om te heersen over de doden en de levenden. 10 Wie bent u dat u een oordeel velt over uw broeder of zuster? Wie bent u dat u neerziet op uw broeder of zuster? Wij zullen allen voor Gods rechterstoel komen te staan.

Daar ging mijn weerstand. Het kon niet anders meer, het kon niet anders dan dat hier een “hogere macht” aan het werk was. Uit duizenden teksten komt precies dat wat over dood en (Gods) oordeel gaat naar voren. Ik besloot tot uitstel van mijn planning voor vrijdag, en begon me weer te verdiepen in het Geloof. Langzaam maar zeker keerde Hij terug op mijn pad.

Dat jaar ging ik op een bouwproject waar contact met lokale bevolking ook een plek in kreeg, een Christelijk project. We gingen op een zogenaamd ‘cultuurbezoek’, een bezoek aan een gezin dat daar leeft en woont om zo te ‘ervaren’ hoe zij leven. Het gezin waar ik kwam was straatarm, leed honger en zonder hulp zouden ze geen toekomst meer hebben.

“Nee, want God is toch goed?”
Ik vroeg deze vrouw of zij nooit boos op God was, omdat Hij haar dit aan deed en zoveel moeilijkheden op haar pad gaf. Het enige wat ze deed was mij verbaasd aankijken, en de wedervraag stellen: “Nee, want God is toch goed?” Ik was wederom gebroken.

Cynisch als ik was richting God gaf ik Hem nog steeds de schuld van wat me overkomen was. En dat werd daar even recht gezet door een simpele, straatarme Keniaanse die me daar even de waarheid zei in één simpel zinnetje. God werkte voor de tweede keer door de simpelste en armste mensen in mijn leven, Bijbels gezien zeer herkenbaar. Mijn geloof was er, maar dat veranderde mijn verleden niet.

Mijn houding tegenover meiden was wel veranderd, net voor het project was er één met wie ik wellicht verkering zou krijgen, Angela. Zij ging tegelijk met mij op een ander bouwproject en we besloten het project af te wachten. Ze kwetste me hard door op haar project vreemd te gaan, en ik heb haar daarom na het project vriendelijk afgewezen. We bleven echter vrienden, en in november wou ik haar de herkansing geven. Zo gebeurde het dat we in maart alsnog verkering kregen. Deze relatie duurde 11 maanden en heeft vreselijk veel veranderd in mijn leven. Doordat God haar op mijn weg gebracht heeft leerde ik plaatsen wat ik meegemaakt had, en kon ik het langzaam een plekje gaan geven in mijn hart. Ik leerde meer rust kennen in mijn bestaan, en me binden aan een vrouw. Ik leerde over mezelf praten, en kon de beerput in mijn hart aan een ander mens kwijt. Ik leerde mijn talent van inzicht positief gebruiken, en kon met mensen praten om zodoende hun met hun problemen te helpen. Kortom: Ik vond eindelijk vrede met mezelf!

Maar wederom helaas. Ook deze relatie werd beëindigd. Angela ging weer vreemd, en kon de gevolgen van haar eigen vreemd gaan niet dragen. Daardoor was ik genoodzaakt haar voor het blok te zetten waardoor ze het uitmaakte en viel ik weer terug in een gat.

We begonnen als goede vrienden, en dit keer was ik degene met de illusie dat ze vanzelf wel bij me terug zou komen. Ik raakte zwaar in haar teleur gesteld. Omdat ze zoveel voor me betekende deed ze me des te meer pijn. Ik ging zelfs nog met haar op zo’n bouwproject en werd daar helemaal hard onderuit gehaald. Mijn fallback was weg, en ik vreesde dat de geschiedenis met Joke zich zou gaan herhalen. God was weer ver weg, en ik kon de rust die ik had niet meer terugvinden.
Angela wou na het project gewoon ‘vergeten’ en als vrienden verder gaan maar ik kon dat niet meer aan. Ze had zoveel voor me betekend en het eindigde op zo’n vreselijke manier… Wederom werd ik depressief en speelden de gedachten over zelfmoord, wederom was God voor mij ver weg.

Hoe ik weer op het rechte pad gekomen ben is ook wonderlijk. De term ‘fake it till you make it’ speelde op, feitenkennis over de bijbel ook en mijn Geloof was wel zo vast dat ik het niet compleet wou en kon laten vallen. Gesprekken met vrienden en doorzettingsvermogen hebben me uiteindelijk terug naar God gebracht. Ik kreeg het gebed hiernaast doorgestuurd, kende hem al maar met de timing van die vriend die hem stuurde barstte ik weer. Langzaam kreeg ik weer rust. Nu met mezelf en zonder partnerhulp, wat voor mezelf alles weer duidelijk op een rijtje zette. Iets wat ik bijna 6 jaar met sommige dingen niet gekund heb.

Soms vraag ik me nog af waarom God juist mij heeft uitgezocht om de naam van Jezus zo letterlijk in mij waar te maken (Jezus = God Redt). Zijn wegen zullen ondoorgrondelijk blijven, en ik zal me erbij neer moeten leggen.

Het geloof kwam me niet aanwaaien: Ik werd duidelijk op feiten gedrukt en heb daarmee de push gehad in de juiste richting, maar uiteindelijk moet je Gods uitgestoken hand wel zelf pakken. (God geeft alle vogels te eten, maar ze moeten er wel voor vliegen.) Ik hoop dat mensen die niet geloven en dit lezen toch mogen besluiten Zijn weg als de ware aan te nemen. Geloven is geen garantie dat het je goed af zal gaan in dit leven, het is echter wel een redmiddel. Jezus is ook voor jou gestorven, en de enige manier om hierin mee te gaan is door hem te accepteren in JOUW leven, Amen!

Omwille van de privacy zijn de namen Martijn, Joke en Angela gefingeerd.

“Als ik 30 ben, dacht ik, dan zal ik mijn leven wel beteren.” Met 12 jaar mijn eerste sigaret, 14 jaar mijn eerste blowtje en met 15 jaar had ik al eens speed geprobeerd. In die tijd was ik een winkeldief en spijbelde vaak op school. Als ik op school was kreeg ik het met iedereen aan de stok. Het stempel “onhandelbaar” had ik al snel. Door een zelfgemaakte strijkerbom moest ik mijn halve hand missen.

Echt veel geleerd had ik niet want vanaf dat moment ging het steeds slechter op school en dwaalde ik meer af. Wiet op doktersrecept, parkzicht en houseparty’s waren mijn eerste levensbehoeften. XTC, cocaïne, drank, gokken en criminaliteit, niets was mij vreemd.

Toen ik daadwerkelijk ouder werd was het alleen maar erger geworden, ik ging wiet kweken en handelde in verdovende middelen. In plaats van serieus te worden, ging het alleen maar slechter met mij. En ik kreeg het stempel hyperactief erbij: de diagnose was ADHD. Ik slikte naast alle troep die ik gebruikte nu ook Ritalin pillen.

Op een gegeven moment gaf ik mijn laatste zekerheid op: Ik nam ontslag en verkocht mijn huis, om in Brazilië te gaan wonen. Ik leefde daar echt op het randje. Ik dacht de troep te kunnen ontvluchten, maar al snel leefde ik daar als de Rolling Stones: Sex, drugs en Rock & Roll.
Ik was regelmatig in gevaarlijke sloppenwijken te vinden en kende al snel de lokale drugsdealers bij naam.

En toch vind hier mijn eerste ontmoeting met Jezus Christus plaats: Weet je, hier in Nederland kijken de mensen je een beetje vreemd aan als je zegt dat je in God gelooft, in Brazilië is dat precies omgekeerd: daar kijken ze je raar aan als je zegt dat je niet in God gelooft. En zo kwam het dat ik voor het eerst de kerk van Jezus Christus binnenstapte.

Terug in Nederland, totaal berooid en redelijk gedesillusioneerd probeerde ik mezelf en mijn omgeving wijs te maken dat ik nu christen was. Alleen was ik een typische christen op papier. Ik was nog niks veranderd. Al woon je in een garage, dan ben je nog geen auto. En als je naar een kerk gaat dan ben je nog geen Christen. Ik begon weer te kweken en ging vrolijk verder met mijn praktijken.

Ilone kwam in mijn leven. Zij had haar hart wel al echt aan de Heer gegeven, maar zag op dat moment niet echt de perfecte man in mij.

Daar zat ik, thuis voor de buis op een zondagochtend. Ik zette de televisie aan en keek naar een dienst van de “Kom en Zie” gemeente in Rotterdam. “Kom” en “Zie”. Dat heb ik dus gedaan. Ik wist dat zij ‘s middags dienst hebben, en ik móest er heen. Ik werd er heen getrokken.

De preek was een verhaal rechtsreeks aan mij verteld. Ik voelde me zo klein. Tijdens de oproep voor bekering en gebed kon ik niet uit mijn stoel komen. Ook al wilde ik graag. Na de dienst ben ik naar de voorganger gelopen en hem alles verteld, dat de preek voor mij was en dat ik mijn hart aan Jezus wilde geven.

Toen werd ik zo aangeraakt door de liefde van Jezus Christus. Dat was zo’n mooi moment. Alsof je verliefd wordt. Ik voelde echt dat ik thuis was gekomen. Zo’n veilig en tevreden gevoel, super gewoon. Ik wilde het uitschreeuwen naar de hele wereld.

Vanaf dat moment werd echt zichtbaar wat God met mij wilde. Ik genas van de ADHD. Ik had geen behoefte meer aan drugs. Hop zomaar. Niet afkicken, geen bijwerkingen, niks. Maar ook liet hij mij zien dat een leven met Jezus het mooiste is wat er bestaat.

Die zelfde dag gebeurde er nog een wonder: Ilone kreeg een woord van God geopenbaard dat wij samen verder zouden gaan, en zo komen we weer bij elkaar. Tegelijk hebben we ons laten dopen in de Oude Maas. En dat is het moment dat de oude Raymond wegdrijft en die nieuwe ik geboren wordt.

Ik ben nu één met Christus, een nieuwe schepping. Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.
Jezus is mijn redder, mijn verlosser, voor mijn zonde gestorven aan het kruis. Ik kan nu alles in Christus die mij kracht geeft. Hij is de leidraad in mijn leven en ik kan me geen leven voorstellen zonder mijn enige echte levende God.

Ik ben Alieke en ik ben 16 jaar. Ik zit nu in VWO4. Sinds september 2007 heb ik constant hoofdpijn, er is geen moment geweest dat het weg was. De hoofdpijn is heel lastig, omdat hele simpele dingen heel vervelend worden. Gewoon vrolijk zijn ging niet meer, huiswerk afhebben lukt vaak gewoon niet met hoofdpijn. Ook dingen als traplopen zijn een ramp, omdat de hoofdpijn daar veel erger van wordt. Als ik boven kom moet ik vaak even stil staan voordat ik weer verder kan lopen. Het lastige is dat er eigenlijk geen oorzaak aan te wijzen is. Vriendinnen op school geloofden me niet en vonden het maar een slap smoesje als ik mijn huiswerk niet afhad door de hoofdpijn. Ik ben de tel kwijt van hoe vaak ik naar de dokter geweest ben, maar dat hielp eigenlijk nooit.

Ik ben christelijk opgevoed en mijn enige hoop was dan ook God. Ik heb een Youth Alpha cursus gedaan, en tijdens het weekend over de Heilige Geest, moest alles eruit. Ik begon te huilen en kon niet vertellen wat er precies was, omdat het veel te veel was. Een leiding van Youth Alpha vroeg of ik samen met haar wilde bidden. Omdat ik niet kon aangeven wat er precies was, ging ze maar gewoon bidden en ze noemde precies elk puntje waar ik mee zat, zonder dat ik haar ooit vertelt had waar ik echt mee zat! Echt super gaaf!

Ik bleef heel veel bidden om genezing en op een avond toen ik weer gebeden had, deed ik mijn bijbel willekeurig ergens open. Toen stond daar ineens: Weet dat ik je zal genezen. (Jeremia 30:17). Duidelijker kan niet! Toen wist ik echt dat Hij me zal genezen en daar bleef ik aan vast houden.
Ondertussen schommelde mijn hoofdpijn constant van heel erg tot amper voelbaar, maar het zat er gewoon steeds. Het was heel moeilijk omdat het op school steeds lastig was met vriendinnen die me niet meer zo mochten vanwege de hoofdpijn en de hoofdpijn zelf maakte mij ook niet vrolijker. Het vervelende is dat de hoofdpijn vaak erger wordt als ik niet blij ben, en van erge hoofdpijn wordt je ook niet blij waardoor de hoofdpijn weer erger wordt.

Afgelopen zomervakantie ben ik met de HGJB op kamp geweest, dat was echt super gaaf! Hele goede gesprekken en Bijbelstudies gehad, en na het kamp ook nog veel bijbel gelezen. Na die tijd ging het weer minder en werd steeds minder vrolijk en t ging eigenlijk gewoon super slecht. De afgelopen weken werd ik langzaam en met veel schommelingen weer wat vrolijker.

Zaterdag 3 januari hadden we een avond van club van de kerk. Er was een spreker uitgenodigd. Het ging onder andere over je leven aan Jezus geven. Het was echt super gaaf dat er zo veel waren die hun leven aan Hem wilden geven! Er werd voor hen gebeden en toen gingen we even wat drinken. Daarna werd er gevraagd of een aantal mensen die hun leven gegeven hadden iets wilden vertellen over hoe ze zich voelden. Het was echt super gaaf om die getuigenissen te horen! Daarna zei de spreker dat wie er meer van de Heilige Geest wilde naar voren mocht komen. Ik ben toen ook opgestaan. Er werd voor me gebeden, en ik voelde dat ik naar achter ging, net alsof ik ging vallen. Ik probeerde te blijven staan, maar degene die voor mij bad zei dat ik me gewoon moest laten gaan en dat hij me vast zou houden. Ik ben toen stijl achterover gevallen en kwam heel zacht op de grond terecht! Normaal gesproken kan dat gewoon niet, je valt sowieso niet zomaar achterover, en als je dan valt vang je jezelf altijd op, terwijl ik gewoon recht bleef! En als je valt kom je normaal hard neer, maar ik ging heel rustig achterover en kwam zacht terecht zonder dat ik heel stevig vastgehouden werd! Ik voelde een enorme vrede en rust, terwijl ik de maanden daarvoor eigenlijk nooit echt rust had en ook niet echt vrolijk was. Echt zo gaaf! Het is nu al meer dan anderhalve week later en ik zit nog steeds te stuiteren van blijdschap! Ik ben de afgelopen week super vrolijk geweest en heb onderweg van school naar huis bijna elke keer heerlijk zitten zingen en God geprezen voor Zijn geweldige grootheid!

Mijn hoofdpijn is de afgelopen week duidelijk veel minder erg geworden en ik weet dat Hij mij zál genezen! Het leven is zo veel leuker als je blij ben en voor je Schepper kan zingen en vrolijk mag zijn in Hem! God is GREAT!!!

Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop.

Mijn naam is Annemarie en ik ben 19 jaar. Ik heb 5 maanden terug de belangrijkste maar ook mooiste beslissing in mijn leven mogen nemen, namelijk de keuze voor God. Aangezien het op dat moment geen gemakkelijke keuze was heb ik toen alles van mij afgeschreven waar uiteindelijk onderstaand getuigenis uit voort is gekomen. Ik hoorde via-via van MijnGetuigenis.nl en ik vind het zo goed dat andere mensen kunnen lezen wat een grote dingen God in een mensen leven doet en hoe Hij iemand’s leven totaal op z’n kop kan zetten! Dat is precies de reden dat ik deze getuigenis nu graag aan mensen laat lezen.

Al een poosje liep het niet lekker in mijn relatie met mijn (ondertussen) ex. We leefde langs elkaar heen en we probeerden toch krampachtig onze levens als 1 met elkaar te houden. Al lange tijd ging ik niet meer met plezier naar hem toe. Er over praten deden we nooit, want het leek als of we de interesse in elkaar kwijt waren geraakt. Het ergste was nog dat hij bijna niets meer met het geloof te maken wilde hebben. Hij discussieerde veel met mensen op fora over vragen die er naar mijns inziens zo weinig toe doen zoals bijv. hoe oud de aarde nu precies is enz. Ik merkte dat hij in een negatief spiraal zakte, en ik zakte mee. Naar de kerk wilde hij niet meer, en ook ik bleef dan liever thuis om de ruzies te vermijden. Ik mocht namelijk niet alleen naar de kerk van hem omdat we anders nog verder uit elkaar zouden groeien. We gingen of samen naar de kerk, of we bleven samen thuis. Aangezien hij niet naar de kerk wilde, bleven we dus thuis.

Bidden deden wij al maanden niet meer met elkaar en samen uit de bijbel lezen deden we vanaf het begin van onze relatie al zeldzaam. Zo hebben we maanden voort gesukkeld, ruzie na ruzie. Plotseling kwam daar verandering in. We begonnen weer met elkaar te praten, we beloofde elkaar beterschap en ik begon weer hoop te krijgen. Maar verbetering bleef weg en op een avond zag ik het niet meer zitten. Ik lag op bed en kon niet meer stoppen met huilen. Ik bad tot God of Hij Zijn hulp wilde geven in de relatie, want uitmaken wilde ik het absoluut niet. En God verhoorde! Hij gaf mij een tekst uit Matteës: “Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn en ik zal u rust geven”. Op het moment dat de tekst in mijn gedachte kwam kreeg ik rust en ik gaf alles over in Gods hand.

De volgende morgen stond ik weer op met nog steeds die zelfde tekst in mijn hoofd. Ik stuurde de tekst naar een vriend, die van de situatie af wist, en vertelde hem dat ik weer meer hoop had en rust had gevonden. Ik ging naar mijn werk, en voelde me prima. Ik had er het volste vertrouwen in dat het helemaal oké zou worden in onze relatie. Uit mijn werk zou ik meteen door gaan naar mijn vriend en toen ik voor de deur stond, op het punt om naar binnen te gaan, overviel mij een vreemd gevoel. Weer de tegenzin, ik wilde niet naar binnen! Voordat ik naar binnen stapte bad ik tot God: “HERE, geef mij de juiste woorden!” Waarvoor ik de woorden nodig had wist in niet eens precies, maar ik voelde dat er gepraat moest worden.

Eenmaal binnen voelde ik me een huichelaar. Ik kuste hem, zonder liefde. Ik omhelsde hem, zonder dat ik voelde dat ik van hem hield. We gingen naar mijn ouders, en daar zei ik dat ik de volgende dag graag naar een praise avond wilde gaan. Ook dit viel verkeerd bij hem, en dat terwijl ik sussend tegen hem zei dat ik hem nog niet eens mee vroeg. Bizar. Op dat moment ging er een knop om. Ik kreeg een bepaalde rust over mij heen waar ik nu nog steeds verbaasd over ben en ik voelde op dat moment heel zeker: zo wil ik niet met hem verder. Ik sprak hem tegen, ik wilde wel naar de praise avond. Ik zei hem dat hij mij daar vrij in moest laten. Hij werd boos en vroeg of ik hem naar huis wilde brengen omdat hij zo niet een hele avond met mij samen wilde zijn.

Normaal zou ik meteen gas terug hebben genomen, en zou ik alles goed praten, de ruzie bijleggen, zonder dat het goed uitgesproken werd. Maar ik kon het niet. Ik stapte op en pakte mijn autosleutels. Onderweg naar huis zeiden we bijna niets en toen we eenmaal voor zijn deur stonden barste hij los tegen mij. Het deed me niets, ik had nog steeds die onbekende rust over mij heen. Toen hij uitgeraasd was, ik heb geen flauw idee meer wat hij allemaal heeft gezegd, gaf God mij de woorden waar ik eerder die middag om gebeden had. Ik begon te praten, duidelijk uit te leggen wat mij dwars zat in onze relatie, en het leek alsof ik het zelf niet was die praatte! Ik had ineens alles zo helder voor mezelf dat ik op het moment dat ik aan het praten was bijna tranen in mijn ogen kreeg zo duidelijk besefte ik dat God mij steunde en mij die woorden gaf. Ik voelde dat Hij achter mijn keuze stond. Toen ik alles verteld had, hebben wij met wederzijdse ouders erbij verder gepraat en hebben we definitief een punt achter de relatie gezet.

Het is wonderlijk hoe Gods leiding zichtbaar is, ook in de dagen daarna! Ik bleef de onbekende, heerlijke rust in mij voelen. Meteen de volgende dag ben ik meegegaan naar de bewuste praise avond en ik heb daar met blijdschap in mijn hart mijn Maker kunnen aanbidden!

Tot de dag van vandaag voel ik Gods leiding in mijn leven omdat ik mijn leven aan Hem toevertrouwd heb. Elke dag leer ik meer kennen van mijn Vader. Ik voel dat ik er zo vol van ben dat ik mijn mond niet meer kan houden tegen andere mensen. Ik zou iedereen willen vertellen hoe groot en goed onze God is! Hoe heerlijk Zijn liefde is! Daarom heb ik dit verhaal van mij afgeschreven. Of iemand het ooit zal lezen weet ik niet.

Ik hoop dat God mij wilt gebruiken in deze wereld om naar de mensen om mij heen de liefde van de Drie-enig God uit te stralen! Ik heb nog een lange weg te gaan, maar God is naast mij en Hij steunt mij in mijn leerproces. God is Zijn werk begonnen in mij, en ik mag geloven dat Hij zijn werk ook zeker af zal maken!

Annemarie

Mijn getuigenis
Zefanja Michael Baadilla

Wie was ik?
Een jongen die opgroeide in het stadje Tiel met 2 oudere broers en 1 gehandicapte oudere zus. Ik werd grootgebracht met het christendom, maar omdat het een gewoonte was om naar de kerk te gaan had ik geen besef van wat het christen zijn daadwerkelijk was. Toen ik eenmaal naar de middelbare school ging op mijn 11de leerde ik een heel ander leven kennen. Ik begon met roken op mijn 11e jaar. Allereerst was dit om stoer te doen, maar na een tijdje werd het echt iets wat ik nodig had, een verslaving. Op mijn 14e besloot ik niet meer naar de kerk te gaan. Ik geloofde wel dat er een God was maar verder deed ik er niks mee.

Als ik nu terugkijk zie ik dat het vanaf dat besluit bergafwaarts ging met mijn leven. Ik werd een zogenaamde “hangjongere” met vrienden die altijd wel streken uithaalden en met drugs bezig waren. Toen ik 16 was leerde ik het uitgaansleven kennen en ging best veel uit. Toen gebeurde er iets in me leven dat veel veranderde: door omstandigheden werden mijn ouders en ik het huis uit gezet. Mijn ouders vonden toen een nieuwe woning in Voorthuizen, maar omdat ik met school zat en al me vrienden in Tiel had wou ik niet verhuizen naar Voorthuizen en bleef ik bij me broer wonen in Tiel.

Ik kon me ouders alleen in het weekend zien. Maar omdat ik altijd wou uitgaan zag ik me ouders dus heel weinig heel af en toe maar. Doordat ik mijn ouders weinig zag voelde ik me soms alleen en ontstond er een woede in mij terwijl het niet eens mijn ouders schuld was. Door die woede werd ik een ander persoon, ik kreeg een verbittering. Ik kon me gevoelens nooit uiten aan mensen die dicht bij me stonden. Ik uitte het in het uitgaansleven. Ik maakte ook best wat vechtpartijen mee.

Toen ik 17 was, begon ik met blowen. Eerst alleen in weekends maar ook dat eindigde in een dagelijkse verslaving, elke dag gaf ik 5 a 10 euro uit aan wiet en hash. Op een gegeven moment toen ik 18 was overleed me opa, die heel veel voor mij betekende. Ik had nog nooit iemand verloren die zo dicht bij me stond. Ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan, en wederom kon ik mijn gevoelens niet uitten aan me naasten. Toen mijn opa overleden was gaf ik het allemaal op. Ik vond het leven stom. Ik blowde alleen maar meer en meer, verzuimde school waardoor ik uiteindelijk van school werd gestuurd en ging uit vanaf donderdagavond t/m zondagochtend en had overal vriendinnen. Ik begon te werken hier en daar. Werken ging ook nooit goed. Ik vond alles niks aan dacht alleen aan het geld dat ik daarna weer opmaakte aan drugs, uitgaan en kleding.

Op een gegeven moment verkocht ik ook in heel kleine beetjes wiet aan mensen zodat ik nog meer geld had om uit te gaan en andere dingen te doen. En zo ging het door een paar jaar lang.

Wat gebeurde er
Natuurlijk probeerde ik wel eens uit dit leven te stappen maar het lukte me nooit. Vaak probeerde ik het opmezelf en het lukte geen enkele keer.

Intussen waren mijn oudste broer en zijn vrouw tot bekering gekomen. Opeens had hij het altijd over Jezus. En mijn broer was niet de rustigste jongen ofzo, het raakte mij zeker wel maar ik probeerde het niet te laten zien. Ik zag de verandering in zijn doen en laten en dat raakte mij diep. In 2005 maakte ik het besluit om me aan te melden voor de Koningklijke Luchtmacht, ik dacht: geen school, geen werk dan maar aanmelden bij defensie. In 2006 kwam ik door de keuring heen en mocht ik in september 2006 beginnen aan de militaire training (bootcamp). Toen ik me daarvoor klaar maakte en me spullen inpakte vond ik mijn oude Groot Nieuws Bijbel die ik gekregen had toen ik van de basisschool af ging. Weet niet waarom, maar ik zag het liggen en gooide het ook mijn koffer in. Ik begon het te lezen tussen de militaire trainingen door, het intereseerde mij.

Ook werd ik ineens vaak benaderd op straat door evangelisten. Ik werd gek, ik dacht: “Waarom moeten ze mij altijd hebben?”, maar op een gegeven moment dacht ik: “Wat als het allemaal echt waar is?” Toen deed ik voor het eerst sinds jaren weer een gebed naar God. En ik zei tegen God het volgende: “Als U echt bent, verlos mij dan van mijn roken en blowen want ik kan dat niet zelf en ik zal U volgen.” De volgende dag was het ook echt gebeurd: ik stak een sigaret op en het smaakte zo vies dat ik hem weg moest gooien. Ik schrok er heel erg van, ik stak er nog 1 op en die was nog steeds vies. En ik was blij ik, het was gebeurd maar aan de andere kant kon ik het ook niet geloven.

Toen ik in weekend naar huis mocht van de kazerne draaide ik een jointje en daarbij gebeurde hetzelfde: die smaakte zo vies dat ik het wel weg moest gooien. Toen besefte ik het, dat het écht was.

Uiteindelijk in januari 2007 besloot ik om met mijn broer mee te gaan naar de kerk in Amersfoort. Ik vond het allemaal maar raar met die handjes in de lucht en in tongen sprekende mensen enzo. Maar toch een maand later ging ik weer mee. En in maart kwam het, er werd een preek gebracht die mij heel erg raakte het ging over keuzes maken in je leven. Uiteindelijk werd er een uitnodiging gedaan om naar voren te komen. En ik werd heel zenuwachtig en me hart ging helemaal tekeer. Maar ik ging en toen koos ik ervoor om voor God te gaan leven.

Gelijk besefte ik dat ik niet bij defensie hoorde en God iets anders voor mij had. Maar mijn proeftijd was inmiddels al een maand voorbij toen ik vertelde dat ik eruit wou zeiden ze dat dat niet meer mogelijk was en dat ik mij aan het contract van 8 jaar moest houden. Ik moest 8 jaar defensie dienen. Ogenblikkelijk bad ik tot God en zei: “Ik wil defensie niet dienen maar ik wil U dienen.” Gelijk nadat ik dat gebed had uitgesproken ontving ik een telefoontje dat als ik het contract wou beëindigen ik mij onmiddelijk moest melden en dan zouden de papieren in orde gemaakt worden. En vanaf die tijd begon het. Ik wou niet meer in het wereldse leger dienen maar in het leger van God. Ik veranderde radicaal en het koste me heel veel, maar ik liet alles achter en koos voor Jezus. En het was de beste keus van me leven. Twee maanden daarna, op 20 mei 2007, heb ik me laten dopen.

Wat is er veranderd

Er is zoveel veranderd sindsdien. Ik gaf mezelf helemaal aan God, om Zijn wil te te vinden en uit te voeren. Ik verdiepte me in Zijn Woord meer en meer. Mijn leven kwam op orde, ik vond een goeie baan met fijne collega’s waar ik tot nu toe nog steeds werk, mijn financien kwamen op orde. Mijn rook- en drugsverslaving zijn volledig uit mijn leven. Mijn woede en mijn bitterheid zijn weg uit mijn hart. Gelijk vanaf de eerste dag sinds mijn bekering maakte ik wonderen en tekenen mee, genezingen en bevrijdingen. Een half jaar later ontving ik de doop in de Heilige Geest. Ook werd ik assistent jeugd-/tienerleider, nu ben ik sinds kort jeugdleider. Heb me in korte tijd door de kracht van de Heilige Geest mogen ontwikkelen in Woord spreken op de jeugd en tiener diensten in de gemeente. Het gaat zo snel allemaal ,maar God heeft ook haast met ieder van ons. En ik ben blij dat ik de keuze gemaakt heb voor Jezus in mijn leven. Halleluja.!

Gods Zegen aan een ieder die dit leest!

Zefanja Baadilla
For His Kingdom!

Ik ben José van Keulen, ik ben 47 jaar. Ik ken God nu bijna 2 jaar en ik kan alleen beamen dat een leven met Hem geweldig is. Niet dat het altijd halleluja is, maar Zijn genade is voor Eeuwig.

Vóór ik God leerde kennen was het leven voor mij helemaal op. Als kind ben ik misbruikt door mijn vader tot mijn 18e jaar toe. Ik was blij dat ik kon trouwen en het huis uit kon gaan. Al vlug kreeg ik kinderen, een dochter en een tweeling, allebei jongens.

Ná de tweeling was er schade in mijn buik ontstaan wat netjes in orde gebracht werd, maar toen de artsen dat uitvoerden bleek ik zwanger te zijn. Uit angst dat mijn buik, die toch helemaal open is geweest van heup tot heup, het niet meer zou houden, moest er een abortus plaatsvinden. Ná de abortus kreeg ik nog een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Hierna begon ik pas echt te tobben, ik heb in dat jaar 6x in het ziekenhuis gelegen met wat bleek: baarmoederhalskanker.

Al met al verliep de genezing vrij moeizaam, toch heb ik de draad gewoon weer opgepakt. Ik ben gaan werken en leren en de jaren gingen voorbij met traumatische ervaringen. Telkens dook dat op als ik het moeilijk had.

Mijn leven had ik helemaal niet lief, alleen mijn kinderen, dáár leefde ik voor en dat opvullend met mijn werk kreeg ik de dagen rond. Tot het moment dat mijn dochter, die een studie volgde om rechter te worden of de advocatuur in te gaan, verslaafd raakte aan de cocaïne. Dat was de druppel die ervoor zorgde dat mijn leven instortte. Ik ben haar ongeveer 2 jaar totaal uit het oog verloren.

Voor mij was die tijd een hel op aarde. Toch kwam mijn dochter weer op het rechte pad. Toen mijn 3 kinderen allen weer naar tevredenheid thuis woonden, mijn dochter was toen 23 en mijn zonen 21, wilde ik weg vanwege onvrede thuis en zocht een jeugdvriend op. Ik ben een aantal weken weggeweest, maar toen ik hoorde dat mijn kinderen het niet aan konden dat mama weg was ben ik teruggegaan.

Niet voor mijn man waar ik al jaren niet van hield. Ik wilde alleen nog maar werken, werken en nog eens werken, zodat ik niet hoefde na te denken. Ik heb me laten overplaatsen in een andere functie in een andere plaats, waar ik Esther tegen kwam, mijn bazin.

Ik had in de gaten dat Esther gelovig was en had daar werkelijk niks mee, maar die baan accepteren bood mij meer ruimte om te kunnen ontwikkelen. Je leert elkaar wat kennen, mijn karakter was niet menselijk meer en ik streefde er naar om bij de directeur van dat bedrijf indruk te maken en in de gunst te komen. Ondertussen begon Esther steeds te vertellen over God, maar ik kapte haar telkens af. Ik bleek zo gemeen te zijn dat Esther vaak huilend thuis kwam.

Esther en haar man gingen voor mij bidden. Ik wist natuurlijk van niks. Esther bleef vertellen over haar God en ik werd nieuwsgierig naar haar eenvoud. Want ik was alleen maar bezig met geld uitgeven aan dure dingen, ik had zelfs siliconen aan laten meten, want ik wilde er goed uitzien. Al met al werd ik jaloers op Esther en ging ook naar haar verhalen luisteren, tot ze mij uitnodigde om mee te gaan naar haar Jozua-gemeente in Alblasserdam.

Nou dat was een bijzondere ervaring, er kwam zo’n warme deken over me heen en mijn hart van steen vervulde God voor een hart van vlees. Toen we elkaar weer zagen op het werk, vroeg ik aan Esther: “Mag ik jouw bijbel een keer zien?” Esther bracht haar bijbel mee. Ik ging erin lezen en er gebeurde wat met me: ik werd vervuld van liefde.

Esther vroeg of ik ook een bijbel wilde hebben waarop ik als antwoord gaf: “Ja, heel graag, als het er maar één is met grote letters dan kan ik hem ook lezen in bed.” En wat bleek, Esther had voor mij een bijbel bij zich met grote letters. Wauw, toen gingen mijn tranen die ik in geen 3 jaar meer vergoten had te stromen tot op de dag van vandaag, mijn hart is geraakt.

Ik mag ervaren en getuigen dat God groot is en dat God een God van wonderen is. Mijn leven met God is één en al getuigenis. Jammer dat ik daar niet de ruimte voor heb om dat allemaal te vertellen. Ik volg de Heer met mijn hele hart en ziel, ik hou van Hem, Hij leeft in mij, ik heb mijn leven afgelegd om Hem te dienen, die ik lief heb. Hij heeft mij liefde gegeven voor alle mensen, ook voor mijn man, waar ik veel van hou, ook al is het niet altijd makkelijk.

Ik bid tot God dat Hij allen mag aanraken zodat we kunnen LEVEN vanuit Zijn leven en liefde. HIJ IS GROOT EN NIET TE OMVATTEN ! Hij is mijn Heer en Heiland, dank U Here Jezus om wie U bent, dank U Heer dat U mij riep nog vóór ik naar U vroeg!

Heel veel liefs en Gods Zegen, José van Keulen